Βίντεο από τους οικουμενιστικούς εορτασμούς στην Ασίζη για τα 30 χρόνια από την διαθρησκειακή συνάντηση και συμπροσευχή

Δείτε στο 33.55 και εξής ορθοδόξους κληρικούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου να ασπάζονται την δεξιάν του Πάπα.

Δείτε παρακάτω και άλλα βίντεο

 

Δείτε και: "Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην εφημερίδα των καθολικών επισκόπων Ιταλίας: Όλοι να γίνουν ένα, «ut unum sint». " 

Πηγή: Ιστολόγιο "Ακτίνες"

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ζητάει από τον Πρωθυπουργό άμεση απόσυρση των νέων Προγραμμάτων Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών

Πηγή - Διαβάστε και: Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: Τα νέα προγράμματα του του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι απαράδεκτα και επικίνδυνα.

Β. Χαραλάμπους: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ

(Απάντηση στο άτοπο "θεώρημα των δύο πνευμόνων")

  Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

H  Εκκλησία είναι Μία και μοναδική. «Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων και των Συνόδων η Εκκλησία είναι μόνον μια, αλλά και μοναδική, διότι ο εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της, δεν δύναται να έχει πολλά σώματα. Η Εκκλησία είναι  μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του μοναδικού Χριστού» αναφέρει με εκκλησιολογική σαφήνεια για την Ορθόδοξη Εκκλησία, τη Μία Αγία Εκκλησία ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Η αναφορά   στο άτοπο ‘’θεώρημα των δύο πνευμόνων’’ μειώνει το Εκκλησιολογικό κύρος της Μίας Αγίας Εκκλησίας. 

Οποιαδήποτε αναφορά αναιρεί τη μοναδικότητα της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως το ‘’θεώρημα των δύο πνευμόνων’’, αποτελεί εκκλησιολογικό ατόπημα. Οτιδήποτε αναιρεί την αυτοσυνειδησία  της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ότι αυτή δηλαδή είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αποτελεί εκκλησιολογική στρέβλωση.

Δεν μπορούμε να αναφερόμαστε στο άτοπο ‘’θεώρημα των δύο πνευμόνων’’, γιατί η Εκκλησία ουδέποτε έχασε την Οικουμενικότητά της, ούτε έπαψε να είναι «από περάτων έως περάτων της γης», όπως ορθά χαρακτηρίζεται στα αρχαία λειτουργικά κείμενα. Η αναφορά λοιπόν σε ‘’δύο πνεύμονες’’, δημιουργεί στρεβλές εκκλησιολογικές εντυπώσεις. Η Μία Αγία Εκκλησία δεν απώλεσε την Οικουμενικότητά της μετά το Σχίσμα του 1054 και την αποκοπή των Παπικών από αυτήν. 

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στο ομολογιακό κείμενό του «Καθολικότης της Εκκλησίας», αναφέρει ότι «Η ίδια η φύσις  της Εκκλησίας είναι καθολική. Ο Σωτήρ Χριστός είναι το περιεχόμενο της παραδόσεως της αποστολικότητος εν τω Σώματι της Εκκλησίας. Η Θεανθρωπίνη αυτή καθολικότης της Εκκλησίας και καθολικοποίησις εν τη Εκκλησία διακρατείται και πραγματοποιείται δια της αεί ζώσης Υποστάσεως του Θεανθρώπου Χριστού, η οποία κατά τον πλέον τέλειον τρόπον ενώνει τον Θεόν και τον άνθρωπον…». 

 

 

«Αυτό που επιβάλλεται σε κάθε Ορθόδοξο είναι να βάζη την καλή ανησυχία και στους ετερόδοξους, να καταλάβουν δηλαδή ότι βρίσκονται σε πλάνη, για να μην αναπαύουν ψεύτικα τον λογισμό τους, και στερηθούν και σ’ αυτήν την ζωή τις πλούσιες ευλογίες της Ορθοδοξίας και στην άλλη ζωή στερηθούν τις περισσότερες και αιώνιες ευλογίες του Θεού»*, τονίζει ο Άγιος Παΐσιος.

 

 

 

 

 

 

*Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου’’Επιστολές’’ – Ιερόν Ησυχαστήριον ‘’Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος’’, Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

 

Πηγή: http://panayiotistelevantos.blogspot.gr 

Ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης: Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος ; Επισημάνσεις καί Σχολιασμοί εν Συνειδήσει καί Αληθεία

Ἔκδοση Συνάξεως Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν “ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ”

 

 

Ἡ Σύναξη Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν, συμμετέχοντας στήν γενική συζήτηση, τόν προβληματισμό καί τίς εὔλογες καί ἔντονες ἀνησυχίες, πού προκάλεσε στό ὀρθόδοξο πλήρωμα ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης, προβαίνει στήν παροῦσα ἔκδοση «Ἡ Σύνδος τῆς Κρήτης: Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος; –  Ἐπισημάνσεις καί σχολιασμοί ἐν συνειδήσει καί ἀληθείᾳ».
Σκοπός τῆς ἔκδοσης αὐτῆς εἶναι νά συμβάλει στήν ἀληθινή ἀποτίμηση αὐτῆς τῆς «Συνόδου». Γι’ αὐτό καί ἐπιλέξαμε κείμενα γνωστῶν κληρικῶν καί Ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, οἱ ὁποίοι μέ τήν ἐν γένει δραστηριοποίησή τους μέσα στήν Ἐκκλησίας μας, ἔχουν ἀναδείξει τό μέγεθος καί τήν σοβαρότητα τῶν σύγχρονων οἰκουμενιστικῶν ἀνοιγμάτων, καί ἰδιαίτερα τῶν ἀντορθόδοξων ἀποφάσεων τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης, ἐκφέροντας λόγο εὐθύ, ἀπροσχημάτιστο καί ὁμολογιακό, βασισμένο στούς Ἁγίους Πατέρες καί τήν ὀρθόδοξη ἁγιοπνευματική παράδοση.
Δημοσιεύουμε, λοιπόν, τίς ἐμπερειστατωμένες μελέτες-ἀποτιμήσεις τῆς «Συνόδου»τῆς Κρήτης τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Ἀθανασίου Ἀναστασίου, Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, Ὁμότιμου Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ καί τοῦ Καθηγητῆ τῆς Δογματικῆς κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη.

Σύναξη Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν “ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ”

Σεπτέμβριος 2016

Διαβάστε το κείμενο σε ηλεκτρονική μορφή εδώ 

Διαθέσιμο και σε μορφή pdf από την ιστοσελίδα της Συνάξεως εδώ

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ Ή ΗΜΙ-ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ» ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ Ή ΑΠΛΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ;

Του Κυριάκου Κυριαζόπουλου

καθηγητή (επ.) του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ.

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ;

ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ (Ή ΑΛΑΘΗΤΟ) ΣΤΗ ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ» ΟΝΤΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙ, ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΙΣΧΥ,  Ή ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΣΕΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ;

ΑΝ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΓΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

………………………………………

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

            Διαπιστώσαμε ιδίως από τον μη έγκυρο - για τους λόγους τους οποίους εξηγούμε στην περίληψη κανονικο-δογματικής μελέτης μας με θέμα «Αξιολόγηση της λεγόμενης ‘Αγίας και Μεγάλης Συνόδου’» (https://drive.google.com/file/d/0BxcSUS2O16_gbTQ2QmRjMXh1TkE/view)  -  Κανονισμό της λεγόμενης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» της Κρήτης (17/6-27/6/2016) τη λειτουργία μιας δήθεν «Πανορθόδοξης Συνόδου», η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το γνήσιο συνοδικό θεσμό, αλλά δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα Συνέδριο Αυτοκέφαλων Εκκλησιών, το οποίο στην πραγματικότητα έχει μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα και καμία απολύτως συνοδική εξουσία.

            Η διαπίστωση αυτή μας οδήγησε στη εξέταση όλων των μορφών τέτοιων Συνεδρίων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών τα οποία, μετά την Οικουμενιστική Εγκύκλιο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1920, λειτούργησαν και λειτουργούν στην πράξη μετονομασμένα ψευδεπίγραφα ως «Πανορθόδοξες ή Ημι-πανορθόδοξες Σύνοδοι», τα πορίσματα της οποίας εξέτασης αναπτύσσουμε στα οικεία κεφάλαια της παρούσας μελέτης. Διότι το Συνέδριο Αυτοκέφαλων Εκκλησιών μετονομασμένο έτσι λειτουργεί στην πράξη ως η Ανώτατη Αρχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας εν γένει (σαν «Αγία Έδρα ή Βατικανό» της Ορθόδοξης Εκκλησίας).

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ: Η εκκλησία έχει τον κύριο και αποφασιστικό λόγο για την ύλη των Θρησκευτικών

Το δικαίωμα της εκκλησίας παραβιάζεται στην περίπτωση που η Πολιτεία αποφασίσει να διδάσκονται ως ύλη του μαθήματος των Θρησκευτικών στις σχολικές μονάδες κείμενα, που η Εκκλησία τα θεωρεί ασυμβίβαστα.

Mε βάση την Ελληνική Νομοθεσία, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος έχει τον κύριο και αποφασιστικό λόγο και δικαίωμα για τον καθορισμό της ύλης του μαθήματος των Θρησκευτικών. Τη γνωμοδότηση αυτή εξέδωσαν δέκα έγκριτοι Νομικοί και Επίτιμοι δικαστικοί λειτουργοί, επί ερωτημάτων σχετικά με το μάθημάτων Θρησκευτικών που έθεσε η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (Π.Ε.Θ.)
Στη γνωμοδότηση σημειώνεται ότι "η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, είναι, με βάση την ελληνική νομοθεσία (άρθρο 3 § 1 του Συντάγματος), φορέας του ατομικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας και ότι το δικαίωμά της αυτό παραβιάζεται στην περίπτωση που η Πολιτεία αποφασίσει να διδάσκονται ως ύλη του μαθήματος των Θρησκευτικών στις σχολικές μονάδες κείμενα, που η Εκκλησία τα θεωρεί ασυμβίβαστα, κατά το μάλλον και ήττον, προς τις αρχές της διδασκαλίας της, όπως η διδασκαλία της ειδικότερα καθορίζεται και κατοχυρώνεται στις και με τις προπαρατιθέμενες διατάξεις του άρθρου 3 του Συντάγματος, της Εκκλησίας της Ελλάδος δικαιουμένης να ζητήσει την ικανοποίηση του δικαιώματός της τούτου από την Ελληνική Δικαιοσύνη και αν χρειασθεί και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων".

Διαβάστε ολόκληρη τη Γνωμοδότηση των δέκα έγκριτων Νομικών και Επίτιμων δικαστικών λειτουργών 

Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

Τὰς ἐν λάρυγγι Σῶτερ ὑψώσεις φέρει, Ὑψούμενον βλέπουσα τὸν Σταυρὸν κτίσις. Ὑψώθη δεκάτῃ, Σταυροῦ ξύλον, ἠδὲ τετάρτῃ.

Βιογραφία Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας που είχε πεθάνει. Όταν ήλθε η σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, που ήταν πραγματικά του Κυρίου, η γυναίκα αμέσως αναστήθηκε. Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι. Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, που αποτελείτο κατ' εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου". Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 μ.Χ. από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους.

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος α’. Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Αὐτόμελον. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως, τῇ ἐπωνύμῳ σου καινὴ πολιτεία, τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι, Χριστὲ ὁ Θεός, Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον τρόπαιον. Κάθισμα Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Τοῦ Σταυροῦ σου τὸ ξύλον προσκυνοῦμεν Φιλάνθρωπε, ὅτι ἐν αὐτῷ προσηλώθης ἡ ζωὴ τῶν ἁπάντων· Παράδεισον ἠνέῳξας Σωτήρ, τῷ πίστει προσελθόντι σοι Ληστῇ· καὶ τρυφῆς κατηξιώθη, ὁμολογῶν σοι, Μνήσθητί μου Κύριε. Δέξαι ὥσπερ ἐκεῖνον καὶ ἡμᾶς, κραυγάζοντας· Ἡμάρτομεν, πάντες τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου, μὴ ὑπερίδῃς ἡμᾶς. (Δίς) Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. β’. Μόνον ἐπάγη τὸ ξύλον Χριστὲ τοῦ Σταυροῦ σου, τὰ θεμέλια ἐσαλεύθη τοῦ θανάτου Κύριε· ὃν γὰρ κατέπιε πόθῳ ᾍδης, ἀπήμεσε τρόμῳ· ἔδειξας ἡμῖν τὸ σωτήριόν σου Ἅγιε, καὶ δοξολογοῦμέν σε, Υἱὲ Θεοῦ, ἐλέησον ἡμᾶς. (Δίς) Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὸ προσταχθὲν. Προδιετύπου μυστικῶς πάλαι τῷ χρόνῳ, ὁ Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ, Σταυροῦ τὸν τύπον, ὡς τὰς χεῖρας ἐξέτεινε σταυροφανῶς Σωτήρ μου· καὶ ἔστη ὁ ἥλιος ἕως ἐχθρούς, ἀνεῖλεν, ἀνθισταμένους σοι τῷ Θεῷ· νῦν δὲ οὗτος ἐσκότισται, ἐπὶ Σταυροῦ σε ὁρῶν, θανάτου κράτος λύοντα, καὶ τὸν ᾍδην σκυλεύοντα. Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὸ προσταχθὲν. Ἐν Παραδείσῳ με τὸ πρίν, ξύλον ἐγύμνωσεν, οὗπερ τῇ γεύσει, ὁ ἐχθρὸς εἰσφέρει νέκρωσιν, τοῦ Σταυροῦ δὲ τὸ ξύλον, τῆς ζωῆς τὸ ἔνδυμα, ἀνθρώποις φέρον, ἐπάγη ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ κόσμος ὅλος ἐπλήσθη πάσης χαρᾶς· ὃν ὁρῶντες ὑψούμενον, Θεῷ ἐν πίστει λαοί, συμφώνως ἀνακράξωμεν· Πλήρης δόξης ὁ οἶκός σου. (Δίς) Ὁ Οἶκος Ὁ μετὰ τρίτον οὐρανὸν ἀρθεὶς ἐν Παραδείσῳ, καὶ ῥήματα τὰ ἄρρητα καὶ θεῖα, ἃ οὐκ ἐξὸν γλώσσαις λαλεῖν, τὶ τοῖς Γαλάταις γράφει, ὡς ἐρασταὶ τῶν Γραφῶν, ἀνέγνωτε καὶ ἔγνωτε. Ἐμοί, φησί, καυχᾶσθαι μὴ γένοιτο, πλὴν εἰ μὴ ἐν μόνῳ τῷ Σταυρῷ τῷ τοῦ Κυρίου, ἐν ᾧ παθών, ἔκτεινε τὰ πάθη. Αὐτὸν οὖν καὶ ἡμεῖς βεβαίως κρατῶμεν τοῦ Κυρίου τὸν Σταυρὸν καύχημα πάντες· ἔστι γὰρ σωτήριον ἡμῖν τοῦτο τὸ ξύλον, ὅπλον εἰρήνης ἀήττητον τρόπαιον. Πηγή

Πώς παραπλανούν το λαό του Θεού χρησιμοποιώντας λόγια του Αγ. Ιγνατίου!!!

Επειδή δυστυχώς το ποίμνιο δεν ενδιαφέρεται να γνωρίσει την καθαρή Πίστη της Ορθοδοξίας, πολλοί επίσκοποι εκμεταλλεύονται αυτή του την άγνοια  και πετάνε συχνά πυκνά  –εν είδη φωτοβολίδος–  αγιογραφικές και αγιοπατερικές ρήσεις με τρόπο δόλιο άλλα πάντα κατάλληλο για την  συνειδησιακή χειραγώγησή του.

Έτσι λοιπόν ακούμε συχνά τους επισκόπους να επιχειρούν να τρομάξουν αυτούς που τολμούν να τους ελέγχουν με ρήσεις του αγίου Ιγνατίου. Λένε: «...Τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο…», «…Χωρίς τον Επίσκοπό σας να μην κάνετε τίποτα…», «Όποιος κάνει κάτι κρυφά από τον Επίσκοπο λατρεύει τον διάβολο» κλπ.

Άς δούμε όμως κατ’ αλήθειαν και σύντομα πώς έχουν τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς να πούμε ότι στην Αποστολική περίοδο «επίσκοπος» ονομαζόταν ο προϊστάμενος της σύναξης-ενορίας και δεν έχει σχέση με τον ύστερο θεσμό του μητροπολίτη.[1] (σημ. ιστολογίου: αυτό δεν σημαίνει ότι ο θεσμός του Μητροπολίτη είναι κάτι το λανθασμένο ή ουρανοκατέβατο. Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα.)

Λέει λοιπόν ο άγιος: «…Είναι λοιπόν σαφές ότι, τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο».[2] Μιλά για κάθε επίσκοπο ο άγιος; Όχι βέβαια![3] Αμέσως μετά την παραπάνω πρόταση λέει ότι ο σεβασμός προς τον επίσκοπο είναι αναγκαίος γιατί: «διότι όλοι σας ζείτε σύμφωνα με την αλήθεια και καμία αίρεση δεν φωλιάζει ανάμεσα σας».[4] Με άλλα λόγια,  πρέπει να σέβεστε τον επίσκοπό σας σα να ήταν ο ίδιος ο Κύριος γιατί με τους κόπους του, την διδασκαλία του και  την φροντίδα του, σας εξασφάλισε να ζείτε χωρίς αιρέσεις. Και το να ζεί η σύναξη-ενορία χωρίς αιρέσεις είναι  για τον άγιο σπουδαιότατο γιατί: «Η κακοδιδασκαλία βρωμίζει τον χριστιανό. Κι αν αυτοί που φθείρουν το σώμα [ως ναό του Θεού] δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού, πόσο μάλλον όσοι φθείρουν με την κακή διδασκαλία την Πίστη του Θεού για την οποία ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε; Ο τέτοιος άνθρωπος [δηλ. ο κακοδιδάσκαλος] έχοντας βρωμισθεί θα καταλήξει στην άσβεστη φωτιά, όπως και εκείνος που τον ακούει».[5]

Λέει αλλού ο άγιος: «Χωρίς τον επίσκοπό σας να μην κάνετε τίποτα»[6]. Όμως αυτό δεν το λέει για τον τυχόντα επίσκοπο, άλλα για αυτόν που «δεν απέκτησε μόνος του, ούτε μέσω ανθρώπων την διακονία».[7](!) Είναι εκπληκτική αυτή του η θέση γιατί σημαίνει ότι αναφέρεται στον επίσκοπο που εκλήθη από τον Θεό για αυτή την διακονία. Δηλαδή τον επέλεξε ο Θεός, τον Θεόκλητο, «τον άγιο»[8], «τον άξιο του Θεού επίσκοπο»[9] όπως διευκρινίζει αλλού.

Ο Θεοφόρος πατήρ  επιτάσσει  να είμαστε αχώριστοι από τον επίσκοπο άλλα μόνο αφού διαπιστώσουμε ότι η διδασκαλία του συμφωνεί με αυτήν των Αποστόλων. Να τι ορίζει: «Να είστε αχώριστοι με τον Θεό Ιησού Χριστό και τον επίσκοπο και τα διδάγματα των Αποστόλων».[10]

Άς προσέχουμε λοιπόν κι  εμείς και άς μη ξεγελάμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε απλοϊκοί άνθρωποι. Ό Άγιος Θεοφύλακτος γράφει ότι «…δεν θα συγχωρεθείτε αν ξεγελιέστε από την απλότητά σας  και οι ψευδαπόστολοι σας ξεγελούν με την πανουργία τους».[11]

---

[1] Αποστολικοί Πατέρες, τ. Α΄, σελ.121, σημ.11, εκδ. Κέντρο Βιβλικών και Πατερικών Σπουδών «Η Αποστολική Πίστη».

[2] Προς Εφεσίους 6,1.

[3] Συγκεκριμένα μιλάει για τον επίσκοπο Άγιο Ονήσιμο.

[4] Ό.ά. 6,2.

[5] Ό.ά. 16,2

[6] Προς Φιλαδελφείς 7,2.

[7] Ό.ά. 1,1

[8] Μαγν. Κεφ. 3.

[9] Προς Σμυρναίους 12,1.

[10] Προς Τραλλιανούς 7,1.

[11] Αγ. Νικοδήμου, Ερμηνεία ΙΔ΄ επιστολών..., τ. Β΄, σελ.171. 

 

Πηγή: Ιστολόγιο "ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ"