Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αναγνώστες του ιστολογίου μας

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Θα θέλαμε να Σας ενημερώσουμε ότι οι αναρτήσεις και ο αγώνας μας θα συνεχίζονται από 'δω και μπρος στη διεύθυνση http://agiosmakariospatmios.blogspot.gr/

Σας ευχαριστούμε και Σας ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! Ευχόμαστε όπως ο εν Σπηλαίω γεννηθείς και εν Φάτνη ανακλιθείς Κύριος χαρίζει σε όλους Σας ό,τι καλύτερο!

Η προσωρινή διοικούσα επιτροπή 

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Ἡ Ἁγία Κάρα τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ




Ἡ Ἁγία Κάρα τοῦ Ἀποστόλου, κατά τήν σημερινή Θεία Λειτουργία τῆς Ἑορτῆς Του, "ὑπό τήν ἄγρυπνον περιφρούρησιν" τοῦ Ἁγίου Ἐκκλησιάρχου τῆς Μονῆς π. Θωμᾶ Ἱερομονάχου.  Φωτό: Θεοπίστη Μοναχή



       Ἡ Ἐρίτιμος Κάρα τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ φυλάσσεται στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τῆς Πάτμου, «ὡς πανίερον χρῆμα καί κειμήλιον ἔνθεον», «βρύουσα ἰάσεις παντοδαπάς, τοῖς πιστῶς ταύτῃ προστρέχουσι».
       Ἡ Ἁγία Κάρα εἶναι τοποθετημένη μέσα σέ μιά, κυκλοτερή, «ἐν εἴδει ποτηρίου», ἀργυρόχρυση θήκη ὕψους 52 ἑκ. Πάνω ἀπό τήν Ἁγία Κάρα ὑπάρχουν, διασταυρούμενα δύο ἀργυρά ἐλάσματα, πάνω στά ὁποῖα εἶναι χαραγμένα τά ἑξεῖς: «Ἡ ἁγία Κάρα τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ». «Ἐάν μή ἴδω ἐν ταῖς χερσίν αὐτοῦ τόν τύπον τῶν ἥλων καί βάλω τόν δάκτυλον».
       Τά ἐλάσματα αὐτά, τῶν ὁποίων τά ἄκρα ἐφαρμόζονται σέ ἀργυρή πλάκα, ἡ ὁποία εὑρίσκεται πάνω στή στεφάνη, συγκρατοῦν ὁλόκληρη τήν Ἁγία Κάρα, εἶναι δέ στολισμένα  ἀπό ἕξι ὁμοιόμορφα κοσμήματα ἐν εἴδη μικρῶν στεμμάτων ἀργυρεπιχρύσων μετά σμάλτων, καθένα ἀπό τά ὁποῖα φέρει ἀπό πέντε μικρά ρουμπίνια. Θά ὁλοκληρώσω, παραλείποντας βέβαια ἀρκετά στοιχεῖα (γιά νά μήν κουραστεῖ ὁ ἀναγνώστης), μέ τό δεύτερο μέρος τῆς περιγραφῆς.
Ἡ θήκη, ἐπάνω, καλύπτεται μέ ἀργυρεπίχρυσο κάλυμμα, πάνω στό ὁποῖο εἰκονίζεται ἀνάγλυφος ἡ ψηλάφηση τοῦ Θωμᾶ· πάνω στό ποτήριο παρίστανται ἀνάγλυφοι ὁ Ἰησοῦς «ἐν τῷ μέσῳ κρατῶν ἐπί τῆς ἀριστερᾶς σφαίραν καί διά τῆς δεξιᾶς εὐλογῶν», στά δεξιά Του ἡ Θεοτόκος καί γύρω-γύρω οἱ δώδεκα Άπόστολοι. Στή βάση εἰκονίζονται, ἀνάγλυφοι ἐπίσης, οἱ Ὅσιοι Σάββας καί Χριστόδουλος, κάτω ἀπό τούς ὁποίους εἶναι χαραγμένα τά ἑξεῖς: «Ὁμώνυμον φύλαττε Σάββα Θεόφρων πανευγενῆ ἄρχοντα Σερδάρην Σάββαν». «Χριστοῦ σε δοῦλον ὦ Χριστόδουλε μάκαρ, παντοίας τηρεῖν  βλάβης με ἱκετεύω». 
Στήν περιφέρεια τῆς βάσης εἶναι χαραγμένα τά κατωτέρω: «Χριστοῦ αὐτόπτῃ μαθητῇ τῷ Διδύμῳ Θωμᾷ προσάγει ἀναπόσπαστον δῶρον, ὁ πανευγενής ἄρχων Σερδάρης Σάββας πατρίς Πάτμος, Φωκιανός δέ τοὐπίκλην· 1817 Ἰανουαρίου· ἐν Ἰασίῳ τῆς Μολδαυΐας, ἐπί Ἡγεμονίας τοῦ Ὑψηλοτάτου Αὐθέντου Σκαρλάτου Ἀλεξάνδρου Καλλιμάχη Β.Δ-Β.Δ. (Βοεβόδα)».
Η εὐλάβεια καί ὁ σεβασμός τῶν Πατμίων, ὅπου  καί νά εὑρίσκοντο, γιά τά Ὅσια καί τά Ἱερά τοῦ Μοναστηριοῦ μας καί τοῦ Νησιοῦ μας, ἦταν ἀνεπτυγμένος στό ἔπακρο. Αὐτό φαίνεται καθαρά ἀπό τά ἀναθήματα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν πρός τό Μοναστήρι μας, τά ὁποία διαφυλάσσονται «ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ», εἰς μνημόσυνον αἰώνιον τῶν Δωρητῶν καί Εὐεργετῶν.
Στήν προκειμένη περίπτωση ὁ Πάτμιος Σάββας Φωκιανός (στοῦ Γροίκου ὑπάρχει ἡ οἰκία τῆς οἰκογένειας Φωκιανοῦ), «προσῆγε ἀναπόσπαστον δῶρον» στόν Ἀπόστολο Θωμᾶ, τήν περίτεχνη αὐτή Λειψανοθήκη, γιά νά τοποθετηθεῖ ἡ Ἁγία Κάρα Του.
Αἰώνια ἡ μνήμη Σάββα τοῦ «πανευγενοῦς».

Πηγή: Ο Πάτμιος 

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Μακ. Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου: Η ΑΓΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ Η ΚΑΚΗ ΥΠΑΚΟΗ


Ο μακαριστός Επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης μιλάει για το θέμα της υπακοής στους Πνευματικούς μας Πατέρες και υπό ποιές προϋποθέσεις οφείλει ο Πιστός να παρακούσει.

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Ανοικτή Επιστολή Ιεραποστολικής Ομάδας "Ελληνική Ναυς" προς την Ιερά Επιστασία Αγ. Όρους.

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΟΜΑΔΑ “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ”
εκπροσωπούμενη από τον κ. Γεώργιο Κεφαλιακό
e-mail: ellinikinafs@gmail.com

Αθήνα, 3 Οκτωβρίου 2016
Αγ. Ιερομ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου


Προς: Ιεράν Επιστασίαν Αγίου Όρους
Κοινοποίηση: Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος


Σεβαστοί μας Πατέρες,

με φόβο Θεού και αγάπη προς το Ιερό Περιβόλι της Παναγιάς μας θα θέλαμε με πόνο καρδιάς να σας παρακαλέσουμε να προσεγγίσετε αγιοπνευματικά το θέμα που έχει προκύψει τελευταία με τη Σύνοδο, τις Οικουμενιστικές κινήσεις, τις αντιδράσεις, αλλά και τις διώξεις μοναχών.

Δεν σας υποδεικνύουμε τί θα κάνετε, αλλά σας παρακαλούμε να πάρετε σαφή θέση. Αν οι αποφάσεις της αποκαλουμένης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» και τα οικουμενιστικά ανοίγματα του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου είναι σύμφωνα με την Ορθόδοξη Πίστη μας, θα πρέπει να μας διαβεβαιώσετε, αναλαμβάνοντας και την ευθύνη, ότι όλα βαίνουν καλώς και να απαντήσετε ξεκάθαρα, χωρίς ασάφειες και υπεκφυγές, σε όσους μιλούν για αιρετικές αποφάσεις και πρακτικές.

Αν πάλι συμφωνείτε με όσους επικρίνουν τις κινήσεις του Πατριάρχου ή αν υπογράφηκαν άλλα από την Ελλαδική Εκκλησία αντί των συμφωνηθέντων, θα πρέπει να συνταχθείτε μαζί με αυτούς από κοινού Επίσκοποι και Αγιορείτες Πατέρες και να λάβετε με διάκριση τα προβλεπόμενα μέτρα. Η ομολογία πίστεως δίνει σιγουριά, διαλύει την σύγχυση και δίνει πνοή και ζωντάνια στην Εκκλησία μας.

Περιμένουμε, τέλος, με αγωνία την προσεχή σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ελπίζοντας ότι θα ξεκαθαριστεί σε μεγάλο βαθμό η κατάσταση σύγχυσης που έχει δημιουργηθεί.

Η "Ελληνική Ναυς" με αίσθημα ευθύνης προς τα μέλη της και το αναγνωστικό της κοινό καλεί την Ιερά Επιστασία, αλλά και τους Ιεράρχες μας, με πόνο καρδιάς να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, όπως το έχουν πράξει έως τώρα.


Μετά τιμής,

Γεώργιος Κεφαλιακός
Εκπρόσωπος Τύπου της Ιεραποστολικής Ομάδος
«Ελληνική Ναυς»

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ από τη «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν»! Πρέπει να διαβαστεί από ΟΛΟΥΣ

 Ανοικτή επιστολή – ομολογία για τη «Σύνοδο» της Κρήτης από την «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν»

 

Διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ πράξουμε τὸ καθῆκον μας, καὶ στὸ πηδάλιο τῆς Ἐκκλησίας στέκεται ὁ Χριστός. 
Ἐπισημαίνουμε πάντως μὲ ἔμφαση ὅτι πολλοὶ ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν ἔχουν κατασκανδαλισθῆ καὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνο τῶν ἐπισκόπων ποὺ θὰ ἐπικυρώσουν τὶς ἀποφάσεις τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης, σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς κανόνες, τὸν 31ο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τὸν 15ο τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861), χωρὶς νὰ προκαλοῦν γι᾽ αὐτὸ σχίσμα οὔτε νὰ ὑπόκεινται σὲ ἐπιβολὴ ποινῶν, ἀλλὰ ἀντίθετα πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται, διότι πρόκειται γιὰ θεραπευτικὴ διαμαρτυρία, ποὺ προφυλάσσει τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν κίνδυνο τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν σχισμάτων. 



Ἤδη μερικοὶ ἔχουν προχωρήσει στὴν διακοπὴ μνημοσύνου καὶ πρὸ τῆς συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, εἰς δὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀπολύτως δικαιολογημένα τὸ ἔχουν πράξει πολλοὶ κελλιῶτες ἱερομόναχοι καὶ μοναχοί, ἐφ᾽ ὅσον ἐκεῖ ἄμεσος ἐπίσκοπός των εἶναι ὁ πρωτεργάτης καὶ κήρυξ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα δὲν θέλουν νὰ μνημονεύεται στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες. Διαπράττουν μεγάλο κανονικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ λάθος ὅσοι, ἀντὶ νὰ ἐπαινοῦν, καταδιώκουν τοὺς μοναχοὺς ποὺ τηροῦν τὴν πατερική, ἱεροκανονικὴ καὶ ἁγιορειτικὴ Παράδοση.

ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ

e-mailsynaxisorthkm@gmail.com



ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΟΜΟΛΟΓΙΑ

ΓΙΑ ΤΗ «ΣΥΝΟΔΟ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

(῾Υπογράφεται καὶ ἀπὸ ὅσους συμφωνοῦν)

Πρὸς

       1. Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος,

            κ. Ἱερώνυμον

       2. Σεβασμιωτάτους ἀρχιερεῖς, μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας.





Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι,

Ἡ ἀπὸ πολλῶν ἤδη δεκαετιῶν προετοιμαζόμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας συνῆλθε καὶ ἐπεράτωσε τὶς ἐργασίες της στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης ἀπὸ 19-26 Ἰουνίου τοῦ τρέχοντος ἔτους.


Μολονότι βασικὴ ἐπιδίωξη τῆς «Συνόδου», κατὰ τοὺς ὀργανωτές της, ἦταν ἡ ἐνίσχυση καὶ ἡ φανέρωση τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων, δυστυχῶς κατορθώθηκε τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο, ἡ διαίρεση καὶ ἡ διάσπαση, καὶ σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας καὶ στὸ χῶρο τοῦ πληρώματος τῶν πιστῶν.

 

 

1. Ἡ «Σύνοδος» καταστρέφει τὴν ἑνότητα καὶ προκαλεῖ διαιρέσεις

Ἀπὸ τὶς δεκατέσσαρες (14) αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες ἀπουσίαζαν οἱ τέσσαρες (4), δηλαδὴ οἱ ἐκκλησίες Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὲς ἀπουσίαζε βέβαια καὶ τὸ ποίμνιο ποὺ ἐκπροσωποῦν, μεγαλύτερο ἀπὸ τὸ ἥμισυ τοῦ συνόλου τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἡ ἀπουσία τους δὲν ὀφειλόταν σὲ λόγους ἀνάγκης, λόγῳ δυσμενῶν συνθηκῶν στὶς περιοχές τους, πολεμικῶν συγκρούσεων, φυσικῶν καταστροφῶν, ἐπιδημιῶν κ.τ.λ., ἀλλὰ στὴν φανερὴ καὶ ἐκφρασθεῖσα διαφωνία τους γιὰ τὸν κανονισμὸ λειτουργίας τῆς «Συνόδου» καὶ γιὰ πολλὲς ἀντιπατερικὲς καὶ ἀντορθόδοξες θέσεις τῶν κειμένων ποὺ εἶχαν προετοιμασθῆ. Ἐζήτησαν ἁρμοδίως τὴν ἀναβολὴ τῆς «Συνόδου», ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἀποφασισθεῖσα ὡς ἀπαραίτητος ὅρος τῆς συγκλήσεως ὁμοφωνία, καὶ νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ ἑνότης, ἀλλὰ τὸ αἴτημά τους προσέκρουσε «εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων», ἀνοικτά, φαίνεται, σὲ ἄλλες φωνὲς ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν διαίρεση τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τὴν διάβρωση τῆς δογματικῆς τους αὐτοσυνειδησίας.

Ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν ἐπισκόπων τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας ἀπουσίαζαν οἱ περισσότεροι, διότι κατὰ μοναδικὴ πρωτοτυπία στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία καὶ προφανῆ ἀντικανονικότητα ἔγινε ἐπιλογή, μὲ διαβλητὰ κριτήρια, μικροῦ ποσοστοῦ ἐπισκόπων, μὲ καταστρατήγηση καὶ περιφρόνηση τῆς ἰσότητος τῶν ἐχόντων τὴν ἀρχιερωσύνη, προγραμμα-τισμένη καὶ σκόπιμη διαίρεση τοῦ σώματος τῶν ἐπισκόπων καὶ ἀποκλεισμό, διὰ τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν ἐπισκόπων, τῶν προβληματισμῶν, τῶν ἀγωνιῶν, τῶν ἐρωτημάτων, τῶν σκέψεων καὶ προτάσεων τοῦ ποιμνίου.

Καὶ τὸ χειρότερο, πρωτοφανέστερο καὶ πλέον ἀπαράδεκτο· δὲν διαφυ­λάχθηκε ἡ ἑνότης καὶ ἡ ἰσότης οὔτε καὶ αὐτῶν τῶν ἐπισκόπων ποὺ ἔλαβαν μέρος στήν «Σύνοδο», ἀφοῦ τοὺς ἀφαιρέθηκε ἡ δυνατότης νὰ ψη­φίζουν. Ἔπαυσε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν συνοδικὴ ἱστορία καὶ στὴν κανονικὴ παράδοση νὰ ἰσχύει ἡ ἰσότιμη καὶ ἰσόκυρη συμμετοχὴ ὅλων τῶν ἐπισκόπων. Ἐψήφισαν τὶς ἀποφάσεις μόνον οἱ δέκα (10) παρόντες προκα­θήμενοι, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἐλέχθη ὀρθῶς ἀπὸ τὸν παρόντα στὴν «Σύνοδο» λογιώτατο Σέρβο ἐπίσκοπο Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖο Μπούλοβιτς, ἔδρασαν «ὡς συλλογικός τις πάπας». Στὴν πράξη ὑπονομεύε­ται τὸ συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀφοῦ καὶ ἀπὸ ὑπευθύνους πατριαρχικοὺς κύκλους ὑποστηρίζεται παρρησίᾳ καί «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» ἡ παπικῆς ἐμπνεύσεως ἀρχὴ ὅτι ὁ προκαθήμενος δὲν εἶναι «primus inter pares» (=πρῶτος μεταξὺ ἴσων), ἀλλά «primus sine paribus» (=πρῶτος ἄνευ ἴσων). Αὐτὴ ἡ προσβολὴ τῆς ἰσότητος τῶν ἐπισκόπων καὶ ἡ σταδιακὴ διείσδυση τοῦ μοναρχικοῦ παπικοῦ πολιτεύματος στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτολμήθηκε στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης. Δικαιολογημένα ἀρκετοὶ ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀρνήθηκαν ὑπ᾽ αὐτὲς τὶς ἀντισυνοδικές, ἀντικανονικές, παπίζουσες, αὐταρχικὲς καὶ μοναρχικὲς συνθῆκες, νὰ λάβουν μέρος στή «Σύνοδο» ὡς διακοσμητικὰ στοιχεῖα, ὡς «γλάστρες» ἢ ὡς μέλη τῆς συνοδείας τῶν προκαθημένων, οἱ ὁποῖοι μόνοι εἶχαν τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίζουν καὶ νὰ ψηφίζουν.

Τὸ τραγελαφικὸ καὶ παράλογο ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀντισυνοδικοῦ σκηνικοῦ, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν ἀρχὴ εἶχε τὰ σπέρματα τῆς διαιρέσεως καὶ τῆς διασπάσεως, φάνηκε σὲ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις. Μνημονεύουμε τὶς πιὸ χαρακτηριστικές. Ἀπὸ τὴν εἰκοσιπενταμελῆ (25) ἀντιπροσωπία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας οἱ δεκαεπτὰ (17) ἀρνήθηκαν νὰ ὑπογράψουν τὸ πιὸ προβληματικὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον»· ἐπειδὴ ὅμως τὸ ἐψήφισε ὁ προκαθήμενος, θεωρεῖται ψηφισμένο ἀπὸ ὅλους, μολονότι ἡ πλειοψηφία τὸ ἀπέρριψε. Στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου τέσσαρες ἐπίσκοποι (4) δὲν ὑπέγραψαν τὸ ἴδιο κείμενο. Καὶ γιὰ νὰ μὴ φαίνεται τὸ κενὸ στὸν χῶρο τῶν ὑπογραφῶν, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου, χωρὶς ἐξουσιοδότηση, τοὺς ὑποκατέστησε καὶ ὑπέγραψε «ἀντ᾽ αὐτῶν». Στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐνῶ ὑπῆρχε ὁμόφωνη συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας νὰ προταθοῦν συγκεκριμένες διορθώσεις ποὺ κατεδάφιζαν ἐν πολλοῖς τὶς οἰκουμενιστικὲς δομὲς τοῦ ἐπίμαχου κειμένου, ὁ Μακαριώτατος ἀρχιεπίσκοπος, χωρὶς συνοδικὴ ἐξουσιοδότηση, ἔπεισε ἐξωσυνοδικὰ τὴν ἀντιπροσωπία καὶ ὑπεχώρησαν, πλὴν τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου, στὸ πιὸ κρίσιμο σημεῖο τοῦ κειμένου, στὴν ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος στοὺς ἑτεροδόξους αἱρετικούς.

Ἡ μόνη μάχη μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως ποὺ δόθηκε στὴν Κρήτη, καὶ παραδόθηκαν οἱ Ὀρθόδοξοι εὔκολα στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἦταν ἡ ἀντικατάσταση τῆς φράσεως τοῦ κειμένου «ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ὁμολο­γιῶν», ποὺ ἀναγνώριζε τὶς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες, μὲ τὴν φράση «ἄλλων χριστιανικῶν κοινοτήτων καὶ ὁμολογιῶν», ποὺ ἐπρότειναν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ πολλοὶ ἐπίσκοποι ἄλλων ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία ἀπέρριπτε ὀρθοδόξως τὴν χρήση τοῦ ὅρου «ἐκκλησίες» γιὰ τοὺς αἱρετικούς. Δυστυχῶς ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ μετ᾽ αὐτοῦ, πλὴν ἑνός, ἐγκατέλειψαν τὴν ὀρθόδοξη πρόταση, χωρὶς συνοδικὴ ἐξουσιοδότηση, καὶ δέχθηκαν νὰ προτείνουν τὴν παρηλλαγμένη, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς ἀντιφατική, παράλογη καὶ ἐν πολλοῖς δυσερμήνευτη καὶ ἀκατανόητη φράση «τῶν ἄλλων ἑτεροδόξων ἐκκλησιῶν καὶ ὁμολογιῶν», ἡ ὁποία οὔτε τοὺς αἱρετικοὺς ἱκανοποιεῖ πλήρως, διότι τὸ «ἑτεροδόξων» καταργεῖ τό «ἐκκλησιῶν», οὔτε τοὺς Ὀρθοδόξους διότι τὸ «ἐκκλησιῶν» ἀναιρεῖ τὸ «ἑτεροδόξων». Ὅπως σωστὰ ἐλέχθη, οἱ ἔξυπνοι εἰσηγητές, ἀλλὰ καὶ οἱ ψηφίσαντες τὴν δῆθεν συμβιβαστικὴ καὶ εἰρηνοποιὸ φράση, κοροϊδεύουν καὶ τοὺς μὲν καὶ τοὺς δέ, καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους ποὺ ἀρνοῦνται ὅτι οἱ αἱρετικοὶ εἶναι ἐκκλησίες καὶ τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι ἐκκλησίες· τὸ «ἑτερόδοξες ἐκκλησίες» εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τό «πόρνη παρθένος», «σκοτεινὸ φῶς», «ψεύτικη ἀλήθεια», «ὑγιὴς ἀσθένεια» καὶ «ἄθεη θεοσέβεια».

 



2. Τίποτε κοινὸ μὲ τὶς ὀρθόδοξες συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. Οἰκουμενιστικὴ σύνοδος

Ἡ ἀντισυνοδική, ἀντικανονική, ἀντορθόδοξη διαδικασία συγκλήσεως καὶ λειτουργίας τῆς «Συνόδου» προκάλεσε διαιρέσεις καὶ διάσπαση, μεταξὺ τῶν δεκατεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, μεταξὺ τῶν ἐπισκόπων κάθε αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας, μεταξὺ τοῦ πρώτου τῆς συνόδου κάθε ἐκκλησίας καὶ τῶν ἄλλων συνοδικῶν μελῶν καὶ βεβαίως μεταξὺ τοῦ ποιμνίου, ποὺ ἔβλεπε καὶ βλέπει τοὺς ποιμένες σὲ ἀσυμφωνία καὶ ἀντιπαράθεση, παραπληροφορούμενο καὶ παρασυρόμενο. Χειρότερη εἶναι ἡ ἀσυμφωνία καὶ ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητος μεταξὺ τῆς σύγχρονης καὶ τῆς διαχρονικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Ἁγίων Πατέρων, τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης δὲν ἔχει τίποτε κοινὸ μὲ τὶς συνόδους τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖες ἀκολουθοῦν ἡ μία τὴν ἄλλη, ἐπικαλούμενες ἡ μία τὴν ἄλλη, ὡς συνεδρίες μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἑνιαίου σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἐκτεινομένου εἰς τοὺς αἰῶνας. Ὅλες διακηρύσσουν ὅτι ἀκολουθοῦν τὸ σταθερὸ ὀρθόδοξο ἀξίωμα «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», τὸ μή «μεταίρειν ὅρια ἃ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν», ὅτι δὲν καινοτομοῦν, δὲν προσθέτουν οὔτε ἀφαιροῦν ἀπὸ ὅσα καθόρισαν οἱ προηγούμενοι Ἅγιοι Πατέρες. Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης τὰ ἄλλαξε ὅλα στὸν τρόπο συγκλήσεως καὶ λειτουργίας της, διέσπασε τὴν ἑνότητά της μὲ τὶς προηγούμενες συνόδους, εἶναι ὁλοφάνερα ἄλλου εἴδους σύνοδος, «διαφορετικὸ εἶδος συνόδου», ὅπως μὲ εἰλικρίνεια καὶ καύχηση παραδέχθηκε μέσα στὴν «Σύνοδο» ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος. Ὄντως δὲν εἶναι ὀρθόδοξη σύνοδος, ἀλλὰ οἰκουμενιστικὴ σύνοδος, σύνοδος ὄχι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἔτσι εἶχε σχεδιασθῆ καὶ ἔτσι σιγά-σιγὰ προχωροῦσε, χωρὶς νὰ φανερώνει κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προετοιμασίας ἐμφανῶς τὸν στόχο της. Οἱ κατευθύνοντες τὰ τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» πρὸς μία συγκρητιστικὴ ἕνωση μὲ ἐξίσωση τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ σκότους, τῆς ἀληθείας καὶ τῆς πλάνης, τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶχαν πείσει τοὺς ἡγέτες τῶν Ὀρθοδόξων, τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Προτεσταντῶν νὰ μὴ διεκδικοῦν ἐκκλησιολογικὴ ἀποκλειστικότητα, ἀλλὰ νὰ ἀναγνωρίσουν ὅλους τοὺς Χριστιανούς, ὅπου καὶ ἂν βαπτίσθηκαν, σὲ ὁποιαδήποτε ὁμολογία ἢ αἵρεση καὶ ἂν ἀνῆκαν, ὅτι ἀποτελοῦν ἐκκλησία, ὅτι ἀνήκουν στὴν Μία ᾽Εκκλησία. Γιὰ τοὺς Προτεστάντες, ὅπου ὁ καθένας πιστεύει καὶ πράττει ὅ,τι θέλει, μὲ τὴν ἄνευ ὁρίων ἐκκλησιολογία τους, αὐτὸ ἦταν πανεύκολο, καὶ τὸ ἐφήρμοσαν πρῶτα οἱ ἴδιοι στὸ δικό τους «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», στὸ ὁποῖο ἄκριτα προσκολληθήκαμε καὶ ἐμεῖς εὐτελίζοντας τὴν Νύμφη τοῦ Χριστοῦ, τὴν Μία, Ἁγία, Καθολική, καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ ἐξισώνοντάς την μὲ τὴν τελευταία προτεσταντικὴ αἵρεση. ῾Ο Παπισμὸς ὑποχώρησε στὴν Β´ Βατικάνεια Σύνοδο ἀπὸ τὴν ἀποκλειστικὴ ἐκκλησιολογία στὴν διευρυμένη ἐκκλησιολογία, μὲ τὴν ἀποδοχὴ στοιχείων ἐκκλησιαστικότητας ἰδιαίτερα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὴν ὁποία ἄρχισε νὰ ἀποκαλεῖ «ἀδελφὴ ἐκκλησία», ποὺ θὰ ὁλοκληρώσει τὴν ἐκκλησιαστικότητά της μὲ τὴν ἀναγνώριση τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα. Τώρα εἴμαστε ἐλλιπὴς ἐκκλησία. Γι᾽ αὐτὸ καὶ στὸν διεξαγόμενο ἀκόμη Θεολογικὸ Διάλογο μὲ τὴν Ρώμη κάποιοι ἐκπρόσωποί μας τείνουν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ πρωτεῖο τοῦ πάπα, γιατὶ φαίνεται ὅτι αἰσθάνονται ἐλλιπεῖς.

 

 

3. Εἰσάγει αἱρετικὴ ἐκκλησιολογία

Στὴν συμφωνημένη καὶ ἐπιβληθεῖσα ἔξωθεν ἐγκατάλειψη τῆς ἐκκλησιολογικῆς μας ἀποκλειστικότητας, τοῦ ὅτι δηλαδὴ ἐμεῖς μόνο εἴμαστε ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀνταποκρίθηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἰδιαίτερα μὲ τὴν Συνοδικὴ καὶ Πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιο τοῦ 1920 «Πρὸς τὰς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», καὶ στὸν τίτλο ἀλλὰ καὶ στὸ περιεχόμενο τοῦ κειμένου, ἀνεγνώριζε ἐκκλησιαστικότητα στοὺς μέχρι τότε θεωρουμένους αἱρετικοὺς λοιποὺς Χριστιανούς, Μονοφυσίτες, Παπικούς, Προτεστάντες. Ἡ ἐσφαλμένη αὐτὴ γραμμὴ ἐνισχύθηκε ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ποὺ δεσμεύθηκε μὲ δηλώσεις καὶ ἐνέργειες νὰ ἀναγνωρίσει τὴν ἐκκλησιαστικότητα τῶν αἱρετικῶν, τολμηρότερα δὲ προώθησε αὐτὴν τὴν δέσμευση ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν Εἰδικὴ Διορθόδοξη Ἐπιτροπὴ ποὺ συνεκρότησε ἐπεχείρησε τὴν δῆθεν ἐπικαιροποίηση καὶ βελτίωση τῶν παλαιῶν προσυνοδικῶν κειμένων καὶ δι᾽ αὐτῆς συνοδικὴ ἀναγνώριση τῆς ἐκκλησιαστικότητας ἀκόμη καὶ τοῦ Βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν, δηλαδὴ συνοδικὴ ἀναγνώριση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ πεισματικὴ ἀντίδραση στὴν πρόταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀντικατασταθεῖ τὸ «ἄλλων χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν» μὲ τό «χριστιανικῶν κοινοτήτων».
Διαβάστε την υπόλοιπη επιστολή 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Ὅσοι ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν, μοναζουσῶν καὶ λαϊκῶν ἐπιθυμοῦν νὰ συμμετάσχουν στὴν μικρὴ αὐτὴ κατάθεση ὀρθοδόξου ὁμολογίας ἠμποροῦν νὰ τὸ δηλώσουν γράφοντας: «Συμφωνῶ μὲ τὴν Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ - Ὁμολογία γιὰ τὴ “Σύνοδο” τῆς Κρήτης καὶ προσυπογράφω». Νὰ ἀποστείλουν δὲ τὴν δήλωση μὲ τὸ ὄνομά τους, τὴν κληρική, μοναστικὴ ἢ ἐπαγγελματική τους ἰδιότητα καὶ τὸν τόπο κατοικίας σὲ μία ἀπὸ τὶς παρακάτω διευθύνσεις:
• e-mail: synaxisorthkm@gmail.com
• Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον» Τσιμισκῆ 128, 546 21 Θεσσαλονίκη

• Σύναξη Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν «Φώτης Κόντογλου» Τ.Θ. 107, 421 32 Τρίκαλα

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Όταν οι Έλληνες ηγέτες έδιναν τη ζωή τους για να πάνε Εκκλησία - Ιωάννης Καποδίστριας (1776-1831)

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια
Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 11 Φεβρουαρίου 1776 την περίοδο της Ενετοκρατίας. Ο πατέρας του Αντώνιος - Μαρία καταγόταν από οικογένεια ευγενών, καθώς ένας από τους πρόγονούς του είχε λάβει τον τίτλο του Κόμη από τον Δούκα της Σαβοΐας Κάρολο Εμμανουήλ τον Β'.

Ο τίτλος εισήχθη στη «Χρυσή Βίβλο» (Libro d' Oro) των ευγενών της Κέρκυρας το 1679 και έλκει την καταγωγή του από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής, το σημερινό Κόπερ της Σλοβενίας. Η οικογένεια της μητέρας του Διαμαντίνας (Αδαμαντίας) Γονέμη, ήταν επίσης εγγεγραμμένη στη «Χρυσή Βίβλο» από το 1606.
Ο νεαρός Ιωάννης σπούδασε ιατρική, φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Παταβίας (Πάντοβα) της Ιταλίας. Το 1797 εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά του Κέρκυρα και άσκησε το επάγγελμα του ιατρού - χειρούργου. Δύο χρόνια αργότερα, όταν η Ρωσία και η Τουρκία κατέλαβαν για λίγο τα Επτάνησα, του ανατέθηκε η διοίκηση του στρατιωτικού νοσοκομείου.
Το 1801 τα Επτάνησα αυτονομούνται και ο Ιωάννης Καποδίστριας γίνεται ένας από τους δύο διοικητές της Ιονίου Πολιτείας, σε ηλικία 25 ετών. Χάρη στην πολιτική του οξυδέρκεια και πειθώ απέτρεψε την εξέγερση της Κεφαλονιάς, που θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες στη συνοχή του νεότευκτης πολιτείας. Έδειξε ευαισθησία και προσοχή στις ανησυχίες των Επτανησίων και πήρε πρωτοβουλίες για τη αναθεώρηση επί το δημοκρατικότερο του επτανησιακού συντάγματος, που είχαν επιβάλει Ρώσοι και Τούρκοι υπό τον τίτλο «Βυζαντινό Σύνταγμα».
Αποτέλεσμα των προσπαθειών του Καποδίστρια ήταν η ψήφιση ενός πιο φιλελεύθερου και δημοκρατικού συντάγματος το 1803. Οι μεγάλες δυνάμεις θορυβήθηκαν κι έστειλαν τον Γεώργιο Μοτσενίγο, προκειμένου να τον επιπλήξει. Όταν, όμως, ο εκπρόσωπός τους συναντήθηκε μαζί του, εντυπωσιάστηκε από την πολιτική και ηθική συγκρότηση του ανδρός.
Ο Καποδίστριας διορίστηκε ομόφωνα από τη Γερουσία της Ιονίου Πολιτείας, Γραμματέας της Επικρατείας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αναδιοργάνωσε τη δημόσια διοίκηση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση.
Τον Μάρτιο του 1807 εστάλη στη Λευκάδα, την οποία απειλούσε με κατάληψη ο Αλή Πασάς. Αναδιοργάνωσε την άμυνα του νησιού, αποτρέποντας την απειλή. Εκεί γνωρίστηκε με τους οπλαρχηγούς Κολοκοτρώνη, Νικηταρά, Ανδρούτσο και Μπότσαρη, που αργότερα θα πρωτοστατούσαν στην Επανάσταση του '21.
Τον Ιανουάριο 1809 ο Καποδίστριας εισήλθε στη διπλωματική υπηρεσία της Ρωσίας, κατόπιν προσκλήσεως του Τσάρου Αλέξανδρου Α'.
Το 1813, διορίστηκε εκπρόσωπος της Ρωσίας στην Ελβετία, στην πρώτη του μεγάλη αποστολή, με σκοπό να συνεισφέρει στην απαλλαγή της από την επιρροή του Ναπολέοντα. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενότητα, ανεξαρτησία και την ουδετερότητα της Ελβετίας και συνεισέφερε τα μέγιστα στο ελβετικό σύνταγμα, που προέβλεπε 19 αυτόνομα κρατίδια (καντόνια) ως συστατικά μέλη της ελβετικής ομοσπονδίας.
Συμμετείχε στο Συνέδριο της Βιέννης, που έθεσε τις βάσεις της «Ιεράς Συμμαχίας», ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπίας, αποτελώντας το φιλελεύθερο αντίβαρο στην αντιδραστική πολιτική του Αυστριακού πρίγκιπα Μέτερνιχ. Πέτυχε την εξουδετέρωση της αυστριακής επιρροής, την ακεραιότητα της Γαλλίας υπό Βουρβόνο μονάρχη, μετά την πτώση του Ναπολέοντα, καθώς και τη διεθνή ουδετερότητα της Ελβετίας, υπό την εγγύηση των Μεγάλων Δυνάμεων.
Μετά τις μεγάλες του διπλωματικές επιτυχίες, ο Τσάρος τον έχρισε Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1816 έως το 1822. Ο Καποδίστριας, όμως, δεν ξέχασε τη γενέτειρά του και τα Επτάνησα, που είχαν περάσει κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο της Μεγάλης Βρετανίας.
Το 1819 μετέβη στο Λονδίνο και προσπάθησε ματαίως να πείσει τη βρετανική κυβέρνηση να μετριάσει το αυταρχικό καθεστώς που είχε επιβάλει στα Ιόνια Νησιά.
Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το αξίωμά του, καθώς είχε διαφωνήσει ανοιχτά με τον τσάρο Αλέξανδρο, που καταδίκαζε κάθε επαναστατική κίνηση στην Ευρώπη, πιστός στις αποφάσεις της Ιεράς Συμμαχίας.
Το 1822 εγκαταστάθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου έχαιρε υπόληψης για την προσφορά του στη δημιουργία της Ελβετικής Ομοσπονδίας, λαμβάνοντας τον τίτλο του επίτιμου πολίτη. Παρέμεινε εκεί έως το 1827, βοηθώντας ποικιλοτρόπως το επαναστατημένο έθνος.
Στις 30 Μαρτίου 1827 η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε Κυβερνήτη του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, σε μία περίοδο που η Επανάσταση καρκινοβατούσε. Έπειτα από επίπονες διαβουλεύσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για την εξασφάλιση της απαραίτητης υποστήριξης για το ελληνικό κράτος, έφτασε στο Ναύπλιο στις 7 Ιανουαρίου 1828, γενόμενος δεκτός με ζητωκραυγές και ενθουσιώδεις εκδηλώσεις από τον λαό. Δύο ημέρες αργότερα μετέβη στην Αίγινα, η οποία είχε κριθεί καταλληλότερη από το Ναύπλιο ως προσωρινή έδρα της Κυβέρνησης.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Β. Χαραλάμπους, θεολόγου: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΔΙΟΝΥΣΗ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ

Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό ιστότοπο politis.com.cy (25/9/2016), του κ. Διονύση Διονυσίου, και που τιτλοφορείται «Αφήστε τα παιδιά να προσκυνήσουν» αναφέρεται και στην προσκύνηση από παιδιά του νηπιαγωγείου Αγίων Λειψάνων. Αναρωτιέται ο κ. Διονύσης Διονυσίου  στο εν  λόγω άρθρο του το εξής: «Έχει δικαίωμα ένας δάσκαλος να μαζέψει τα παιδιά του νηπιαγωγείου που διδάσκει και να τα πάρει να προσκυνήσουν λείψανα αγίων σε μια ορθόδοξη εκκλησία, χωρίς καν να ενημερωθούν οι γονείς 

Είμαστε Ορθόδοξοι και ως Ορθόδοξοι τιμούμε τα Λείψανα των Αγίων μας και αυτό θέλουμε να κάνουν και τα παιδιά μας.  Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι «Λείψανα Αγίων, ρίζαι κάτω πεφυτευμέναι, και τους κλάδους εις τον ουρανόν ανατείνουσαι». Επίσης αναφερόμενος στα Άγια Λείψανα λέγει: «Πόσοι γουν εξ ου το σώμα εφυτεύθη τούτο εν τη γη, μυρίας ετρύγησαν ιάσεις από της αγίας ταύτης θήκης, και ουκ απέλιπεν ο καρπός».

Έχω τη βεβαιότητα ότι οι συντριπτική πλειοψηφία των γονιών αν όχι όλοι, συνηγορούν στην τιμητική προσκύνηση Αγίων Λειψάνων από τα Ορθόδοξα παιδιά του νηπιαγωγείου. «Ο τιμών Κύριον τιμά και Άγιον, ο δε ατιμάζων άγιον, ατιμάζει και τον εαυτού Δεσπότην» (Επιφ. εν αιρεσ. 78 Κεφ. 21), λέγει ο Άγιος Επιφάνιος.

«Ας μην θεωρηθεί λοιπόν μεμονωμένο το πρόσφατο συμβάν της λειψανοπροσκύνησης ανηλίκων. Πρόκειται για τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Η Εκκλησία στην Κύπρο με την ανοχή όλων των κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ, αποδέχονται και ανέχονται τη λειτουργία ενός κρυφού αλλά πανίσχυρου curriculum που διαχέεται σε κάθε εκπαιδευτική έκφανση από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο Κύπρου», ανέφερε ο κ. Διονύσης Διονυσίου.

Ομιλεί και για το ΑΚΕΛ ο κ. Διονύσης Διονυσίου; Τι εννοεί διερωτώμενος «συμπεριλαμβανομένου και του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ»; Λησμονεί πως κρατούσαν ουρές  στην πρώην ΕΣΣΔ του απάνθρωπου ολοκληρωτικού καθεστώτος, για να ‘’προσκυνήσουν’’ ‘’εκόντες - άκοντες’’, μηδέ εξαιρουμένων των επισκεπτών, το ‘’επιμελώς’’ ταριχευμένο σώμα του Λένιν, ενός διώκτη του Χριστιανισμού και του εφαρμοστή του απάνθρωπου κόκκινου φασισμού; 

«Και ότε μεν Ιουδαϊκώς απέθνησκον οι άνθρωποι, βδελυκτά ην τα θνησιαμαία· ότε δε υπέρ Χριστού ο θάνατος, τίμια τα λείψανα των Οσίων αυτού»…«νυν δε ο αψάμενος οστέου  μάρτυρος, λαμβάνει τινά μετουσίαν αγιασμού εκ της του σώματος παρεδρευούσης χάριτος» (Αγίου Βασιλείου, Επιστολή 197,2), αναφέρει ο Άγιος Βασίλειος

Ο λαός της Κύπρου κατά την μεγάλη του πλειοψηφία είναι Ορθόδοξος και τιμά τους Αγίους του και τα Άγια Λείψανα των. Από αυτό το σέβας έλκει την καταγωγή του ο ‘’κανών’’ που αναφέρεται ο κ. Διονυσίου.  Πράττει ο λαός  αυτός,  αυτό που ο Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής αναφέρει γράφοντας προς τον Πάπα Ρώμης Λέοντα: «Προσκυνώ και περιπτύσσομαι τα σεβάσμια των Αγίων Λείψανα, ως ιατρείον ψυχικών τε και σωματικών παθημάτων τυγχάνοντα». 


Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί  τιμούμε τους Αγίους μας και τιμητικώς προσκυνούμε τα Άγια Λείψανά τους. «Και ναούς αγίων, και τάφους και λείψανα πιστοίς βρύοντα ιάσεις πιστώς προσκυνούμεν, τον αυτούς δοξάσαντα Χριστόν και ανευφημούντες» (Φωτίου Επιστ. Ι), λέγει ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας. Γι’ αυτό κι εμείς τιμητικώς προσκυνούμε τα  Λείψανα των Αγίων μας και αυτό θέλουμε να κάνουν και τα παιδιά μας.
 

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος - Ο "υιός της βροντής"!


Ο "υιός της βροντής"... αυτός που κατά τον Μυστικόν Δείπνον εκάθισε κοντά στον αγαπημένο του Διδάσκαλο και όταν έμαθαν οι μαθηταί ότι κάποιος απ' αυτούς θα τον προδώσει, αυτός έπεσε πάνω στο στήθος του Ιησού και τον ερώτησε:

- Κύριε, ποιος είναι αυτός που θα σε προδώσει;

Όταν πάλι έπιασαν τον Χριστόν οι Ιουδαίοι αυτός τον ακολούθησε και μπήκε στην αυλή του Αρχιερέως σαν γνωστός του και κοντά σ' αυτόν μπήκε και ο Πέτρος.

Όταν τέλος εσταυρώθη ο Κύριος αυτός ήτο παρών κοντά στον Σταυρό εκείνες τις στιγμές, ενώ όλοι τον είχαν εγκαταλείψει, ο Διδάσκαλος αναθέτει στον αγαπημένο του μαθητή την μητέρα του απευθυνόμενος στοργικά της λέει: «Γύναι, ιδού ο υιός σου», γυρίζοντας κατόπιν προς τον Ιωάννην του λέγει: «Ιδού η μήτηρ σου». Τι άλλο μπορεί να υπάρξη πιο μεγάλη ευτυχία από τον λόγον αυτόν;

Εξορίστηκε με το μαθητή του, Διάκονο Πρόχορο στο νησί της Πάτμου από τον οργισμένο αυτοκράτορα Δομητιανό, λόγω της αθρόας προσέλευσης των ειδωλολατρών της Μ. Ασίας στην Πίστη του Χριστού. Στην Πάτμο, κατεπόντισε το μάγο Κύνωπα και έστρεψε τους κατοίκους της Πάτμου στη Χριστιανική Πίστη. Συνέγραψε την Αποκάλυψη, το μοναδικό Προφητικό Βιβλίο της Καινής Διαθήκης μετά από Θείο Όραμα που είχε στο Σπήλαιο που Προσευχόταν. Το Όραμα διηγήθηκε στο μαθητή του Πρόχορο, ο οποίος το έγραψε σε βιβλίο. Συνέγραψε επίσης το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο και τις τρεις Καθολικές Επιστολές που φέρουν το όνομά του.

 
Αρκετοί είχαν την άποψη ότι ο Ιωάννης δεν πέθανε, αλλά μετατέθηκε στην άλλη ζωή, όπως ο Ενώχ και ο Ηλίας. Αφορμή γι' αυτή την άποψη έδωσε το γνωστό ευαγγελικό χωρίο, Ιωάννου κα’ 22. Όμως, ο αμέσως επόμενος στίχος κα' 23 διευκρινίζει τα πράγματα.

Η παράδοση που ασπάσθηκε η Εκκλησία μας είναι η έξης: Ο Ιωάννης σε βαθειά γεράματα πέθανε στην Έφεσο και τάφηκε έξω απ' αυτή. Αλλά μετά από μερικές ήμερες, όταν οι μαθητές του επισκέφθηκαν τον τάφο, βρήκαν αυτόν κενό. Η Εκκλησία μας, λοιπόν, δέχεται ότι στον αγαπημένο μαθητή του Κυρίου συνέβη ότι και με την Παναγία μητέρα Του. Δηλαδή, ο Ιωάννης ναι μεν πέθανε και ετάφη, αλλά μετά τρεις ημέρες αναστήθηκε και μετέστη στην αιώνια ζωή, για την οποία ο ίδιος, να τί λέει σχετικά: «Ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν, ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει» (Α' επιστολή Ιωάννου, ε' 12). Εκείνος, δηλαδή, που είναι ενωμένος μέσω της πίστης με το Χριστό και τον έχει δικό του, έχει την αληθινή και αιώνια ζωή. Εκείνος, όμως, που δεν έχει τον Υιό του Θεού, να έχει υπ’ όψιν του πως δεν έχει και την αληθινή και αιώνια ζωή.

 Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος β’.
Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπηπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον, δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος· ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τὰ μεγαλεῖά σου Παρθένε, τὶς διηγήσεται; βρύεις γὰρ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὡς θεολόγος καὶ φίλος Χριστοῦ.

Ὁ Οἶκος
Ὕψη οὐράνια ἐκμανθάνειν, καὶ θαλάσσης τὰ βάθη ἔρευναν, τολμηρὸν ὑπάρχει καὶ ἀκατάληπτον, ὥσπερ οὖν ἄστρα ἑξαριθμῆσαι, καὶ παράλιον ψάμμον οὐκ ἔστιν ὅλως, οὕτως οὔτε τὰ τοῦ Θεολόγου εἰπεῖν ἱκανόν, τοσούτοις αὐτὸν στεφάνοις ὁ Χριστός, ὃν ἠγάπησεν ἔστεψεν! οὗ τῷ στήθει ἀνέπεσε, καὶ ἐν τῷ μυστικῷ δείπνῳ συνειστιάθη, ὡς Θεολόγος καὶ φίλος Χριστοῦ.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Είπαμε, στην Ελλάδα όλοι έχουν δικαιώματα εκτός από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς!

Στο εδώλιο ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας για τις δηλώσεις του για τους ομοφυλόφιλους 

 


7f584f05e6d81c9a3aba49543411858b_XL.jpg
Ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ.κ Αλέξανδρος γνωστοποίησε, πως έχει δεχτεί εξώδικο και σύντομα θα  παραστεί στο δικαστήριο,για τις πρόσφατες δηλώσεις του αναφορικά με τους ομοφυλόφιλους. Όπως μας ενημέρωσε ο ίδιος πήρε προθεσμία να απολογηθεί την Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου.


Ακολουθούν οι δηλώσεις που είχε κάνει ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας:
"Είναι άνθρωποι της ανωμαλίας και αυτή καταδικάζεται από τη ζωή και την κοινωνία. Τους λυπάμαι, προσεύχομαι να τους συγχωρήσει ο Θεός, να μετανοήσουν, να αλλάξουν τακτική και να γίνουν τίμια μέλη της κοινωνίας μας. Η Εκκλησία ακολουθεί τον νόμο του Θεού και την κατάσταση της φύσεως, ο καθένας που έχει το κουσούρι του δεν μπορεί να το εμφανίζει δημόσια και να μην ντρέπεται» υποστήριξε και επανέλαβε ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι «άρρωστοι» και ότι θα πρέπει να θεραπεύσουν την αρρώστια τους.
Τέλος ερωτηθείς αν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι στους κόλπους της εκκλησίας είχε δηλώσει: "Δεν ξέρω αλλά, αν υπάρχουν, πρέπει να τους απομακρύνουμε".

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Β. Χαραλάμπους: "ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ Ο ΑΘΕΟΣ ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ"

  «άνευ των Αγίων δεν υπάρχουν αληθινοί διδάσκαλοι και παιδαγωγοί, ούτε αληθινή παιδεία άνευ αγιότητος» 
Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
 

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους


Ο καρπός όσων ανθρωπάρεσκα συμφωνούσαν να αντικατασταθεί το μάθημα των Θρησκευτικών, με  ένα μάθημα θρησκειολογικού συγκρητισμού, γίνεται πραγματικότητα. Δυστυχώς η άθεη Παιδεία προωθείται ποικιλοτρόπως. Αντί μέσα από το πρίσμα της Ορθόδοξης κριτικής, όπως γινόταν μέχρι τώρα, να γνωρίζουν οι Ορθόδοξοι μαθητές τις θρησκειακές πλάνες που ταλαιπωρούν εκατομμύρια συνανθρώπους μας, θα διδάσκεται η συγκρητιστική θρησκειολογία.

Οι άθεοι προσπαθούν να αλώσουν την Παιδεία με τη συγκρητιστική θρησκειολογία. Η σιωπή είναι ταυτόσημη της συνενοχής, αλλά χειρότερη από αυτή είναι η στάση όσων ανθρωπάρεσκα συνηγορούσαν στο να αντικατασταθεί το μάθημα των Θρησκευτικών, με  ένα μάθημα θρησκειολογικού συγκρητισμού, για κερδίσουν τον χαρακτηρισμό του ‘’προοδευτικού’’ Χριστιανού. Η σιωπή τις μέρες τούτες που οι δεδηλωμένοι άθεοι πολεμούν με κάθε τρόπο την Ορθόδοξη Πίστη, είναι συνενοχή.

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αναφέρει ότι «η παιδεία εις την πραγματικότητα σημαίνει φωτισμόν, τον φωτισμόν δια του αγιασμού εν Αγίω Πνεύματι, το Οποίον είναι φορεύς και δημιουργός της αγιότητος και του φωτός και της γνώσεως. Και οι Άγιοι επειδή είναι αγιασμένοι και φωτισμένοι δια του Αγίου Πνεύματος, δια τούτο είναι και αληθινοί διδάσκαλοι και παιδαγωγοί». Γι’ αυτό έλεγε ότι «άνευ των Αγίων δεν υπάρχουν αληθινοί διδάσκαλοι και παιδαγωγοί, ούτε αληθινή παιδεία άνευ αγιότητος», «όλη η ιστορία μας καταδεικνύει σαφώς ότι μόνον οι άγιοί ήταν γνήσιοι διδάσκαλοι και "φωτισταί’’, και αυτούς μόνο αναγνωρίζει ο λαός μας», «η αληθινή παιδεία, ο αληθινός φωτισμός, δεν είναι άλλο παρά η ακτινοβολία της αγιότητος».

«Το να ενδιαφέρεται κανείς τώρα και να ανησυχεί για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το έθνος μας είναι ομολογία, γιατί η Πολιτεία τα βάζει με τον θείο νόμο. Ψηφίζει νόμους ενάντιους στο νόμο του Θεού. Γι’ αυτό όσοι έχουν αντίληψη του κινδύνου πρέπει να εναντιώνονται στις τάσεις αυτές», έλεγε ο  Όσιος Παΐσιος.

Οι εφήμερες κοινωνικές σχέσεις και τα μαρξιστικά ιδεολογικά ατοπήματα δυστυχώς σε άλλες ατραπους οδηγούν.  Η ομολογία της αληθείας μαζί με το κάλλος της χριστιανικής αγάπης θα οδηγήσουν στην πραγματική συνύπαρξη, που δεν είναι άλλη από το να συγκαταριθμηθούν στην ποίμνη του Χριστού οι βρισκόμενοι στην  πλάνη συνάνθρωποί μας. 

Την αγιότητα πρέπει να μεταδίδει το μάθημα των θρησκευτικών. Μέσα από τη γνωριμία με τους Αγίους μας δίδεται η κατά Χριστόν παιδεία. Η αληθινή κατά Χριστόν παιδεία που θα δίδεται από το μάθημα των Θρησκευτικών οδηγεί στην σωτηρία. 

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς σημειώνει χαρακτηριστικά: «Η παιδεία χωρισμένη από την αγιότητα, αντιτιθέμενη εις το Ευαγγέλιον
καθίσταται μία τραγική ματαιοπονία. Το περισσότερον, που ημπορεί να επιτύχη η επιφανειακή, εξωδερμική παιδεία δια τον άνθρωπον είναι να τον μεταβάλη εις ένα ευγενές, αλλά πονηρόν, ανθρωπόμορφον θηρίον…Ενώ εκ του βάθους της ψυχής του ορθοδόξου λαού μας αναβαίνει η φωνή: άνευ της αγιότητος δεν υπάρχει αγωγή και παιδεία· άνευ των αγίων δεν υπάρχουν παιδαγωγοί και διδάσκαλοι. Δεν είναι αυτό το Ευαγγέλιον; Δεν είναι αυτή η Ορθοδοξία; Και εάν δεν είναι αυτό, τότε τι μας χρειάζονται και τα δύο;»

Είναι πραγματικά παράδοξο πως το πλήθος των αθέων που πριν δεν εδέχοντο το σεβασμό στην ελευθερία του άλλου να πιστεύει ότι θέλει, ξαφνικά ανακάλυψαν τον συγκρητιστικό θρησκειολογικό πλουραλισμό.
 

Μία εκπληκτική συγκυρία εορτών!


Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,


Σήμερα 22 Σεπτεμβρίου εορτάζει ο Ιερομάρτυς Άγιος Φωκάς, Επίσκοπος Σινώπης και Πανηγυρίζει ο ομώνυμος Ι.Ναός που βρίσκεται στο λιμένα της Σκάλας Πάτμου. Είναι αυτός ο Ναός που ήθελαν να δώσουν στους... Παπικούς!

       Ο μεγάλος αυτός Άγιος ευτύχησε να έχει το χάρισμα της επιτέλεσης θαυμάτων στο όνομα του Τριαδικού Θεού. Ανέπτυξε έντονη ιεραποστολική δραστηριότητα στην περιοχή της Επισκοπής του, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο σε κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες. Πράγματι, ο Έπαρχος Αφρικανός, διέταξε την σύλληψή του και τον έριξαν σε καυτό λουτρό, όπου και παρέδωσε το πνεύμα του, επί των χρόνων του αυτοκράτορος Τραϊανού (98 - 117 μ.Χ.).


     Ταυτόχρονα η Εκκλησία μας τιμάει σήμερα τη μνήμη των 26 Πατέρων της Ι.Μ. Ζωγράφου Αγίου Όρους που μαρτύρησαν γιατί αρνήθηκαν να συλλειτουργήσουν με τους Λατινόφρονες του Βέκκου αλλά και τους Παπικούς αντιπροσώπους που τους συνόδευαν. Η δε Κυρία Θεοτόκος τους είχε προειδοποιήσει μέσω ενός Οσίου ασκητού της περιοχής στον οποίο εμφανίστηκε και είπε:
     «Ἀπελθών ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον εἰς τούς ἀδελφούς καί τόν Καθηγούμενον ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν. Ὅστις λοιπόν ὑπάρχει ἀσθενής τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ ἄς κρυφθῇ, ἕως ὅτου παρέλθει ὁ πειρασμός. Οἱ δέ ἐπιθυμοῦντες μαρτυρικούς στεφάνους ἄς παραμείνωσιν ἐν τῇ Μονῇ. Ἄπελθε λοιπόν ταχέως».

      Κάποιοι ἀπό τούς μοναχούς φοβισμένοι κατέφυγαν στά γύρω βουνά. Οἱ ὑπόλοιποι κλείσθηκαν μέσα στόν πύργο τῆς Μονῆς. Ἀπό ἐκεῖ ἤλεγξαν μέ παρρησία τούς Λατινόφρονες ὡς αἱρετικούς καί παράνομους. Τότε ὁ βασιλέας ἐξοργισμένος διέταξε καί τούς ἔκαψαν ζωντανούς μαζί μέ τόν πύργο πού χρησίμεψε σάν ὀχυρό τους. Ἔτσι κέρδισαν καί αὐτοί τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Τά ὀνόματά τους εἶναι Θωμᾶς, ἡγούμενος τῆς Μονῆς, Βαρσανούφιος, Κύριλλος, Μιχαήλ, Σίμων, Ἰλαρίων, Ἰώβ, Κυπριανός, Σάββας, Ἰάκωβος, Μαρτινιανός, Κοσμᾶς, Σέργιος, Μηνᾶς, Ἰωάσαφ, Ἰωαννίκιος, Παῦλος, Ἀντώνιος, Εὐθύμιος, Δομετιανός, Παρθένιος. Υπήρξαν και άλλοι 4 τα ονόματα των οποίων έμειναν άγνωστα στην ανθρώπινη ιστορία αλλά είναι γνωστά στο Θεό που τους τίμησε με τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου! 

     Για πρισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους Ζωγραφίτες πατέρες αλλά και τους υπολοίπους Αγιορείτες μαρτυρήσαντες της εποχής, μπορεί κανείς να δει εδώ απ'όπου πάρθηκαν και οι πληροφορίες που παραθέσαμε. Τις μεσιτείες τους να έχουμε.
Κοντάκιον τῶν Ὁσιομαρτύρων

Ἀνωνύμου μοναχοῦ. Ἦχος πλ.δ'. Τῇ 'Ὑπερμάχῳ.

Λατινοφρόνων καθαιρέτας εὐφημήσωμεν, Κοσμᾶν τόν «Πρῶτον», Ὄρους Ἄθω τό προτείχισμα, πυρικαύστους τε Ζωγράφου Χριστοῦ ὁπλίτας, Βατοπαιδίου συνοδίαν τήν ἀήττητον, καί Ἰβήρων οὐρανόσθενον ὁμήγυριν· τούτοις κράζοντες· χαίρετε στῦλοι τῆς πίστεως.
Τροπάρια Αγίου Φωκά 
Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ βρέφους τοῦ Πνεύματος, ὀφθεῖς δοχεῖον λαμπρόν, θαυμάτων ἐπλούτησας, τὴν παρ' αὐτοῦ δωρεάν, Φωκὰ Ἱερώτατε, ὅθεν ἱερουργήσας, τῷ Σωτηρι ὁσίως, ἔπιες ἐν ἀθλήσει, τὸ ποτήριον τούτου, ὦ πρέσβευε δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν πλουσιόδωρον χάριν, ὡς πηγὴν θεόβρυτον, ἐν τῇ ψυχῇ κεκτημένος, ἔσβεσας, πόνων ἱδρῶσι πλάνης τὴν φλόγα, βρύεις δὲ, θαυμάτων ῥεῖθρα τοῖς ἐκβοῶσι· χαίροις κλέος Ἱερέων, καὶ τῶν Μαρτύρων Φωκᾶ μακάριε.

Μεγαλυνάριον
Τοῦ Εὐαγγελίου μυσταγωγός, ἱερῶν θαυμάτων, θεοδόξαστος αὐτουργός, Ἐκκλησίας στῦλος, Φωκᾶ Ἱερομάρτυς, ἐδείχθης διασώζων, τοὺς προσιόντας σοι.