Τρεις σημαντικοί Άγιοι του Δεκαπενταυγούστου!

Άγιος Ταρσίζιος, το παιδί που μαρτύρησε (και αγίασε) προστατεύοντας τη Θεία Μετάληψη! (14 Αυγούστου) 

 Ο Νεομάρτυς Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης- Το 15χρονο παιδί που Μαρτύρησε για να μη χαλάσει τη νηστεία του 15/Αύγουστου!
















 Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής ( 2 Νοεμβρίου 1898 – 15 Αυγούστου 1959(Αγιορ. Ημερολόγιο)] - Ο διδάσκαλος της Νοεράς Προσευχής! 

Οι Παναγιές της Πάτμου

Του κ. Ματθαίου Μελιανού,
Θεολόγου - τ. Σχολάρχου Πατμιάδος Εκκλ. Σχολής 

Άρχοντος διδασκάλου του Ευαγγελίου τ. Μ. τ. Χριστού Εκκλησίας

 Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Πατμιακά Χρονικά"

Η Παναγία Διασώζουσα στη Χώρα Πάτμου

Στο νησί της Αποκάλυψης, στο νησί «του υιού της Βροντής», στο νησί του «Ηγαπημένου» μαθητή του Κυρίου μας, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Η ευλάβεια, ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, η αφοσίωση και η καθημερινή αναφορά στο Πρόσωπο της υπερευλογημένης και υπερδεδοξασμένης Μαρίας, Μητέρας του Χριστού μας και του, «κατά υιοθεσίαν», Ιωάννη του Θεολόγου και Ευαγγελιστή, εκδηλώνονται πάντοτε με μια ιδιαίτερη και μοναδική σχέση.

«Παναγιά μου», «Αγιά Σώζουσά μου», «Ζωοποιή μου» και λοιπές προσφωνήσεις, στη χαρά μας, στη λύπη μας, στον πόνο μας, στο ξενιτεμό μας, στο μισεμό μας, πάνω στο κρεβατάκι του μωρού μας, στο ξεκίνημα των μελών της οικογένειας («η Παναγιά μαζί σου») για το Σχολείο, για τη δουλειά, για κάθε δραστηριότητά μας. Οι μανάδες μας και γενικά οι νοικοκυράδες μας, εξακολουθούν να ανάβουν το καντήλι και να θυμιάζουν το σπιτικό τους, το δρόμο τους, τον ουρανό, τη θάλασσα, τη νησί τους, παρακαλώντας την Παναγιά να φυλάει το φαντάρο της, το ναυτικό της, το φοιτητή της, τη φοιτήτριά της «κι όλο τον κόσμο»!
Τρανή απόδειξη αυτής της υπέρμετρης αγάπης των Πατμίων προς την Παναγία, αποτελεί η ύπαρξη πολλών Ιερών Μονών και Ιερών Ναών προς τιμήν της.
Με την ευκαιρία των εορτών της Κοιμήσεως της Παναγίας (15 Αυγούστου) και των Γενεθλίων της (8 Σεπτεμβρίου), καταγράψαμε απλά όλους αυτούς τους Ιερούς Χώρους τους οποίους και παραθέτουμε αλφαβητικά, με την ελπίδα ότι θα υπάρξει συνέχεια και συνδρομή στην προσπάθεια αυτή, ώστε να γνωρίσουμε όλοι μας την ιστορία κάθε Εκκλησιάς μας (ευχής έργο θα είναι αν όσοι και όσες γνωρίζουν στοιχεία για τον οποιοδήποτε Ναό, να μας τα καταθέσουν για να καταγραφούν και να αξιοποιηθούν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο).

Α.- Ιερές Μονές
Στο Νησί μας υπάρχουν τρεις Γυναικείες Ιερές Μονές προς τιμή της Παναγίας μας.
1.- Η Ιερά Μονή «΄Αγια των Αγίων», δυτικά της Χώρας. Ιδρύθηκε το 1579. Τρισυπόστατος Ναός. Ο κεντρικός Ναΐσκος είναι αφιερωμένος στα «Εισόδια της Θεοτόκου» και πανηγυρίζει στις 21 Νοεμβρίου.
2.- Η Ιερά Μονή « Ευαγγελισμός Μητρός Ηγαπημένου», πάνω από την περιοχή των Κήπων του Οσίου. Ιδρύθηκε το 1937 από τον αείμνηστο Γέροντα Αμφιλόχιο Μακρή. Εορτάζει στις 25 Μαρτίου, και,
3.- Η Ιερά Μονή «Ζωοδόχος Πηγή», δυτικά της Χώρας. Ιδρύθηκε το 1607 και εορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου.
Β.- Καθίσματα
1.- Η Παναγιά του Γραβά, στην περιοχή της Λάκας, πάνω από τους Κήπους. Εορτάζει στις 23 Αυγούστου.
2.- Η Παναγιά στο λιβάδι των Καλογήρων. Στην ομώνυμη περιοχή, στο Βορειοδυτικό τμήμα της Πάτμου. Ανήκει στην Γυναικεία Ι. Μονή Ζωοδόχου Πηγής και Πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου.
3.- Η Παναγιά της Κουμάνας, στον ομώνυμο λόφο της Κουμάνας, στο βόρειο μέρος της εισόδου στο λιμάνι της Σκάλας.
Γ.- Ιεροί Ναοί:
1.- Αγία Διασώζουσα ή Αγιά Σώζουσα. Ιδρύθηκε το 1500 και το 1911 περιήλθε στη δικαιοδοσία της Ι. Μονής του Θεολόγου, η οποία το 1954 την ανκήρυξε σε Μοναστηριακό Προσκύνημα. Μετά το 1956 ανακαινίσθηκε σχεδόν εκ βάθρων.
2.- Απακουή ή Υπαπαντή (1600) στη Χώρα, στην περιοχή «Λάουρα». Ενοριακός Ναός.
3.- Ελεμονήστρα ή Ελεημονήτρια, στη Χώρα, στην περιοχή Νιοχώρι. Ιδιόκτητος Ναός, ο οποίος παλαιότερα ήταν Ενοριακός.-
4.- Ευαγγελίστρια στον Κάμπο, Ενοριακός Ναός.
5.- Κοίμηση της Θεοτόκου στη Χώρα, δίπλα από την Εκκλησία του Αγίου Σαμψών του Ξενοδόχου, απέναντι από τα « ΄Αγια των Αγίων».
6.- Κοίμηση της Θεοτόκου (1536) στις τρεις Εκκλησιές, στα «τρία», στη Χώρα. Δυστυχώς κατερειπωμένη.
7.- Κυρά Λεούσα στον Κάμπο
8.- Λαμπρινούσα. Το όνομά της το οφείλει στο γεγονός ότι γιορτάζει την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλ. της Ζωοδόχου Πηγής. Βρίσκεται στην πλαγιά, πάνω από τον Περδικάρη, απέναντι από την Αποκάλυψη
9.- Μεγάλη Παναγιά στη Χώρα, Δημοτικός Ιερός Ναός. Και ο Ναός αυτός παλαιότερα ήταν Ενοριακός. Διακρίνονται ελάχιστες τοιχογραφίες.
10.- Μεγάλη Παναγιά στον Κάμπο. Ιδιόκτητη τρισυπόστατη Εκκλησία.
11.- Παναγιά, Παρεκκλήσιο εντός της Ι. Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
12.- Παναγιά η Αγριολιβαδίτισσα
13.- Παναγιά η Αργυροκλειδούσα, ή Αργυλοκλειδού, στη Χώρα, πίσω από την Αγιά Σώζουσα. Δεν διασώζεται.
14.- Παναγιά του Ατσιδιού, στη Χώρα, κοντά στους Μύλους.
15.- Παναγιά η Βαγιανιώτισσα, στη Βαγιά.
16.- Παναγιά η Βροντούσα (1758) στη Χώρα, κοντά στο Νεκροταφείο.
17.- Παναγιά του Γερανού, στο ομώνυμο Ακρωτήριο
18.- Παναγιά η Γοργοϋπήκοος, στη Συκαμιά.
19.- Παναγιά η Γουμένισσα (1610) ή Απακουή ή η Παναγιά της Πόλιας.
20.-Παναγιά η Ελεούσα, στον Αρτικοπό, στη Χώρα. Κατερειπωμένη.
21.- Παναγιά της Εξώσκαλας
22.- Παναγιά η Εψιμιανή, στην περιοχή «Εψιμιά». Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.
23.- Παναγιά η Θεοσκέπαστη ή η Κατάπαυσις, στην Καλικατσού. Διακρίνονται ερείπια μέσα στη θάλασσα, απέναντι από το Τραουνήσι.
24.- Παναγιά της Καλαμωτής, στην ομώνυμη περιοχή, κοντά στην Παναγιά του Γραβά.
25.- Παναγιά του Κύκκου, στον Κήπο, κάτω από το Μοναστήρι του Ευαγγελισμού.
26.- Παναγία των Κοιμητηρίων, στη Χώρα, Ενοριακός Ιερός Ναός.
27.- Παναγιά η Λαγκαδιώτισσα, στη Λαγκάδα, στον Κάμπο.
28.- Παναγιά του Μανταλάκη, στον Κήπο.
29.- Παναγιά του Πάγκαλη (1676) στη Χώρα. Δεν διασώζονται ούτε ερείπια.
30.- Παναγιά του Σταυρού, στη Χώρα, κοντά στην πλατεία του Ξάνθου.
31.- Παναγιά η Σχοινιώτισσα, στην περιοχή « Κάτω Κάμπος».
32. -Παναγιά η Φυλαττωμένη, στην περιοχή Κατελάνου στην Πέτρα (νεόκτιστη).

Πηγή: "Πατμιακά Χρονικά" 

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου

Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους εξέδωσε λακωνική Ανακοίνωση με την οποία λέγει το αυτονόητο: Ότι το Άγιον Όρος εκφράζουν τα θεσμοθετημένα του όργανα ήτοι η Ιερά Κοινότητα και η Έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξη και όχι μεμονωμένοι μοναχοί οι οποίοι -όπως είναι φυσικό- εκφράζουν μόνον τον εαυτό τους.

Αναμένουμε, όμως, ότι η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους θα μιλήσει εκ μέρους του Αγίου Όρους με τα θεσμοθετημένα του όργανα και θα τοποθετηθεί ευθαρσώς για τη Σύνοδο της Κρήτης και τις αποφάσεις που έλαβε.

Οι μοναχοί ανέκαθεν ήταν η εμπροσθοφυλακή της Ορθοδοξίας και το Άγιον Όρος το φως των εν τω κόσμω πιστών.

Γι’ αυτό παρακαλούμε θερμά την Ιερά Κοινότητα και την Έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξη του Αγίου Όρους να επιληφθούν σύντομα του θέματος και να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των πιστών.

(Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο είναι του ιστολογίου)

Πηγή 

Προφητικά λόγια από τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη για τους Χριστιανούς που θέλουν να κρατήσουν την Ορθόδοξη πίστη!

ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΙΕΡΑΡΧΗ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ Π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ.

«Ἀπὸ τὴν Αἰτωλοακαρνανία ἕνας φτωχὸς δάσκαλος μὲ δέκα παιδιά, ὅταν ἄκουσε τὸν ἐπιθεωρητή του νὰ βλασφημᾶ το Θεό, ἐξεράγη καὶ τον πέταξε ἔξω ἀπὸ τὴν τάξη. Τὴν ἱερὴ αὐτὴ ἀγανάκτησή του, τὴν πλήρωσε μὲ διωγμό. Ὁ ἐπιθεωρητής, ὡς ἐξουσία ἔχων, ἔκανε κακή ἔκθεση καὶ ἀπέλυσε τὸν δάσκαλο ἀπὸ τὴν θέση του.  Και ὁ Μακρυγιάννης ὅταν εἶδε ἕναν εὐρωπαῖο νὰ γελᾶ εἰρωνικά, ποὺ ἔκανε τὸν σταυρό του, τὸν ἔδιωξε ἀπό τὸ σπίτι του.
Ἐκείνους ποὺ θὰ καταδιώξουν οἱ ἐχθροί τῆς πίστεως δὲν θὰ ’νε οὔτε παπάδες, οὔτε δεσποτάδες, γιατὶ αὐτοὶ θὰ τὰ ’χουν πάντοτε καλά μαζί τους, βολεμένα μὲ τὸ κράτος. Ἂν τοὺς ποῦνε νὰ φορέσουν και κόκκινα ράσα, θὰ τὰ φορέσουν…
Τὰ ξέρουν οἱ διῶκτες, ἔξυπνοι εἶνε, τετραπέρατοι εἶνε, ἡ ρίζα εἶνε οἱ θρησκευτικοὶ ἄνθρωποι. Τὸ γνωρίζουν καλὰ καὶ χτυποῦνε δυνατὰ τὰ καρποφόρα δέντρα, τὰ δέντρα τὰ ἄκαρπα δὲν τὰ χτυποῦνε.
Καὶ ἐδῶ (στὴ Φλώρινα) ποὺ ὑψώνεται ἡ σημαία τοῦ Χριστοῦ θὰ τὴν καταλάβουν καὶ τότε θὰ πᾶμε στὴν Ἐκκλησία τῶν κατακομβῶν, στὴν Ἐκκλησία τῆς διασπορᾶς καὶ θὰ ἀντιγράψουμε, ἂν θέλῃ ὁ Θεός, τὰ ἡρωϊκὰ παραδείγματα τῆς Φαβιόλας καὶ τῶν ὅλων ἐκείνων προσώπων, ποὺ δακρύζουμε ὅταν τὰ διαβάζουμε, τὰ ὁποία δὲν εἶνε μῦθος, ἀλλὰ μιὰ πραγματικότης καὶ ὡχρὰ ἀπόδοσις τῆς φοβερᾶς ἐκείνης καταστάσεως. Ἐκεῖ πᾶμε, σ’ αὐτὲς τὶς μέρες ὁδηγούμεθα…
Πρέπει νὰ ἐξετάζουμε τὸν ἑαυτό μας, ἄν εἴμεθα πιστοί. Καὶ ἂν πιστεύουμε, νὰ δείξουμε τὴν πίστι μας με τὰ ἔργα μας.
Ἂν πάρουμε κόσκινο καὶ κοσκινίσουμε τὸν ἑαυτό μας, θὰ τον βροῦμε σκάρτο, «μανή, θεκέλ, φάρες»(Δανιηλ. 5, 25), ἐζυγίσθης, ἐμετρήθης καὶ εὑρέθης ἐλλειπής. Εἴμεθα πολὺ πίσω ὅλοι, στὸ στόμα ἔχουμε τὸ Χριστὸ καὶ στὴν καρδιὰ τὸ διάβολο. Θὰ μᾶς δοκιμάσῃ ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸ ποὺ συνέβει σὲ μᾶς, μιὰ ἀρχὴ εἶνε, «πατάξω τὸν ποιμένα καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα». Καὶ θὰ ρθῃ ὥρα κατὰ τὴν ὁποίαν – καὶ τὸ Χριστὸ τὸν ἐγκαταλείψανε καὶ ἄπαντες ἔφυγαν. Ποῦ ’νε ὁ Πέτρος; Ποῦ ’νε ὁ Ἰωάννης; Φύγανε, καὶ ἕνας νέος ἀπὸ τὸ φόβο του ἄφησε τὸ σεντόνι καὶ ἔφυγε γυμνός.
Χρειάζεται προετοιμασία. Ἔχουμε;
Εἴδατε, ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός; Ζητοῦσε ὡς χάρη ἀπὸ τὸ Θεό· «Ἀξίωσε με Κύριε νὰ χύσω τὸ αἷμα μου γιὰ σένα, ὅπως ἐσὺ ἔχυσες τὸ αἷμα Σου γιὰ μένα». Εἶχε πόθο μαρτυρίου. Νὰ καλλιεργοῦμε αὐτὸν τὸν πόθο καὶ ἐμεῖς.

*Σὲ στελέχη των Κατασκηνώσεων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φλωρίνης στὶς 24-8-1975 (ἀπομαγνητοφωνημένο)
πηγή: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/
https://simeiakairwn.wordpress.com

Η ΠΕΡΙΛΑΛΗΤΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΠΕΘΑΝΕ ΚΑΙ ΕΤΑΦΗ!

Σχόλιο:

Ένα απολογητικό κείμενο που εξετάζει τις Θεολογικές, ιστορικές και πολιτικές παραμέτρους που σχετίζονται με τον Οικουμενισμό και τη Σύνοδο της Κρήτης.

 

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη

 

Η περιλάλητος Σύνοδος της Κρήτης απέθανε και ετάφη. Όπως ήσαν οι αρχές και οι προϋποθέσεις της, έτσι, με μαθηματική νομοτέλεια διεξήχθησαν και οι εργασίες της και εξήχθησαν τα πορίσματά της. Έτσι, ακριβώς, επισυνέβη και ο θάνατος και ο ενταφιασμός της. «Εκ της γης» συνεκλήθη, «εκ της γης ελάλησε» και εις «την γην απελεύσατο». «Ώδινε μυν και έτεκε μυν». Ματαίως κάποιοι, που ενόμισαν ότι η Σύνοδος αυτή «ώδινεν όρος», προσπαθούν να σκυλεύσουν το «εξαίσιον πτώμα» της, για να δρέψουν δάφνες Ορθοδόξου ομολογίας! Ματαίως κάποιοι, για δικούς τους λόγους προσπαθούν να συσχετίσουν την Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας με την εκκλησιαστική τραγωδία του Κολυμπαρίου. Και, το ακόμη θλιβερώτερο, ότι βρίσκουν επικροτητάς αυτών των συσχετισμών τους!
Λίγοι, εκ των Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος, σοφώτεροι, περισσότερο νηφάλιοι και ρεαλιστές, αρνήθηκαν να μετάσχουν σε ένα Συνοδικό “φιάσκο”, το οποίο καμμιά εκκλησιαστική και πνευματική αναγκαιότητα δεν εξυπηρετούσε και κανένα ποιμαντικό πρόβλημα δεν επρόκειτο να λύση, αφού η δημιουργία και όχι η λύση των προβλημάτων έχει εξασφαλίσει την παντοδυναμία του υπαιτίου αυτής της Συνοδικής διοργανώσεως, Πατριάρχου της Κωνσταντινουπόλεως.

Χρέος των Πρεσβυτέρων η ενημέρωσις
των Επισκόπων τους

Παρ’ ότι άσημος πρεσβύτερος της Εκκλησίας, έχω μαζί με όλους τους συμπρεσβυτέρους μου την ομαδική αλλά και την προσωπική μου ευθύνη να ενημερώνω το Σώμα των Επισκόπων μας, κυριώτατα δε τον Επίσκοπόν μου, περί του ποιμνίου, που μου ενεπιστεύθη ο Θεός, όπως επίσης, και περί των αποριών και ενστάσεων αυτού και να μη αρκούμαι στην προσαγωγή και επίθεση επί των ώμων του, του Αρχιερατικού Ωμοφορίου, κατά την Μ. Είσοδον της Θ. Λειτουργίας, εναργές, βεβαίως και αυτό σύμβολο του χρέους των Πρεσβυτέρων να δίδουν αναφορά στους Επισκόπους τους περί του τι φρονεί περί αυτών το ποίμνιό τους.
Θεωρώ χρέος μου, λοιπόν, να θέσω τα ερωτήματά μου αναμεμι­γμένα με τις απορίες των ανθρώπων που με εμπιστεύονται, όπως και τις ενστάσεις μας έναντι μιας Συν­όδου, η οποία από κάποιους –βιαστικά και με συναισθηματική φόρτιση– θεωρήθηκε «ως το μεγαλύτερο εκκλησιαστικό γεγονός των τελευταίων 1300 ετών»(!), ενώ –όπως είμαστε απολύτως βέβαιοι– αυτή θα μείνη στην εκκλησιαστική Ιστορία ως η Σύνοδος με την απόλυτη απουσία της Θεολογίας αλλά και της ποιμαντικής συνέσεως!
Για την εκτέλεση του χρέους μου αυτού ενισχύομαι και από το γεγονός ότι επαληθεύθηκαν εκ των πραγμάτων όλες οι σκέψεις που κατέθεσα προ της συγκλήσεως της Συνόδου, κάποιες δε από αυτές υιοθετήθηκαν και από δύο Πατριαρχεία της Πενταρχίας, που απουσίασαν από αυτήν, αποδοκιμάζοντας την σύγκλησή της. Το μεν Πατριαρχείο της Ρωσίας ετόνισε την εξυπηρέτηση σκοπών των Η.Π.Α. μέσω της Συνόδου, πράγμα το οποίο ήμουν ο μόνος που συνεχώς επαναλαμβάνω από του έτους 2001, το δε Πατριαρχείο Αντιοχείας σε Συνοδική του Απόφαση, συμμερίσθηκε την εκτίμησή μου ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν είναι ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη (βλ. άρθρο της 10ης Ιουνίου 2016) «Ο ΣΥΓ-ΚΡΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ Η ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΩΣΕΩΣ ΤΟΥ»). Αυτό το συμμερίσθηκαν και αγαπητοί και σεβαστοί συμπρεσβύτεροι σε πρόσφατη κοινή Σύναξή τους, μετά τη λήξη των εργασιών της Συνόδου.
Κυριαρχούσα εντύπωση από τις εργασίες της Συνόδου είναι ότι αυτή εξετέλεσε διατεταγμένη υπηρεσία, υπαγορευομένη η και επιβληθείσα σε πολλούς Προκαθημένους από τις Πολιτικές Ηγεσίες των Κρατών τους, πράγμα το οποίο επαληθεύει και η ευρωπαϊκή κάλυψη των υπερόγκων εξόδων αυτής της εκκλησιαστικοφανούς “φιέστας”, (όταν καταργούνται οργανικές θέσεις εφημερίων και μένουν αλειτούργητοι πολλοί κάτοικοι των Επαρχιών!), αλλά και η παντελής απουσία Θεολογικών και Ποιμαντικών κριτηρίων στις εργασίες και στα κείμενα αυτής της πρωτοφανούς στα εκκλησιαστικά χρονικά –για τον ερασιτεχνισμό της– Πολυαρχιερατικής Συνάξεως!
Θα επαληθευθούν όλα αυτά, βεβαίως, με όσα θα εκθέσω εν συνεχεία. Όμως, θεωρώ αναγκαίο να προτάξω ένα ρητορικό ερώτημα, απευθύνοντάς το προς όλους εκείνους που ανήκουν στην μερίδα των αντιοικουμενιστών και οι οποίοι εξ αρχής “πήραν στα σοβαρά” την Σύνοδο της Κρήτης και εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν στα σοβαρά: Πως επιμένουν ακόμη και δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Οικουμενισμός δεν έχει καμμιά σχέση με την εκκλησιαστική ζωή και την θεολογία, αλλά είναι ένα καθαρά πολιτικό εργαλείο; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Δεν έχουν ερευνήσει ιστορικά το θέμα αυτό και, αρκούμενοι στην στρατηγική(!) νεοφανών και νεόκοπων αντιοικουμενιστών, θεωρούν ότι ο Οικουμενισμός είναι θέμα Πίστεως και όχι θέμα αμιγώς Διεθνούς Πολιτικού σχεδιασμού! Ας κάνουμε, λοιπόν, μια σύντομη ιστορική αναδρομή:

Ο Οικουμενισμός ήρχισεν
από τον Αλέξιον Κομνηνόν!

Η ιστορία του Οικουμενισμού (για την οποία έχω την επιθυμία να γράψω κάποτε εκτενέστερα), μαρτυρεί κάτι πολύ σημαντικό, το οποίο δεν έχει ληφθεί καθόλου υπ’ όψιν από όλους τους ασχολουμένους με το θέμα αυτό: ότι ο Οικουμενισμός δεν επινοήθηκε από πρόσωπα της Εκκλησίας αλλά από την Πολιτεία! Πρέπει κάποτε να συνειδητοποιήσουμε βαθειά ότι δεν ξεκίνησε η οικουμενιστική δραστηριότητα από Πατριάρχες η Αρχιερείς, αλλά ξεκίνησε από τους Αυτοκράτορες της παρακμής της Ορθοδόξου Αυτοκρατορίας μας, οι οποίοι, ζώντες σε χρόνια πνευματικού ξεπεσμού –όπως τα χρόνια τα δικά μας– με σχεδόν ανύπαρκτη την Πίστη και την μετά θάνατον ενατένιση, προκειμένου να αποκρούσουν τον επαπειλούμενον βαρβαρικό κίνδυνο Αλώσεως της Βασιλευούσης, έκαμαν προσπάθειες και ανοίγματα προς την Δύση και τον Πάπα, πιστεύοντες ότι σαν χριστιανός, έστω και σε ακοινωνησία, θα έτεινε χείρα βοηθείας!
Προηγήθηκε αυτών, όμως, ο πρώτος επινοητής του Οικουμενισμού, ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός, ο οποίος ήταν εκείνος που, άθελά του, βεβαίως, αλλά με απόλυτη πολιτική του ευθύνη προκάλεσε την έναρξη των Σταυροφοριών με το αίτημά του στον Πάπα για βοήθεια. Έτσι έδωσε την αφορμή για την έναρξη της Α  Σταυροφορίας. Το αίτημα για βοήθεια θεωρήθηκε ως αδυναμία της Αυτοκρατορίας να υπερ­ασπισθή την Πίστη και γι αὐτό ανέλαβε ο Πάπας, τάχα, την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων! Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους της Αυτοκρατορίας. Τα επακολουθήσαντα ήσαν η φυσική συνέπεια.
Οι Σταυροφορίες ήσαν η πλέον κραυγαλέα διάψευση αυτών των φρούδων αλλά και αντιχριστιανικών ελπίδων, που έθρεψαν οι ολιγόπιστοι Αυτόκρατορές μας, αψηφώντας τους παιδαγωγικούς και Θεοϋπαγορευθέντας αναθεματισμούς των Αγίων Πατέρων μας, κατά του νέου «Εωσφόρου της Δύσεως», όπως τον ονόμασαν οι άγιοί μας, του Φράγκου –από τον Καρλομάγνο και μετά– Πάπα. Παρά ταύτα, παρά την ολιγοπιστία τους, όλοι ανεξαιρέτως οι Αυτοκράτορες, μέχρι τους Παλαιολόγους, ζητούσαν μεν υλική βοήθεια από τους Δυτικούς, όταν, όμως, ετίθετο ως προϋπόθεση αυτής της βοηθείας η διαπραγμάτευση της Πίστεως, διέκοπταν τις συνομιλίες.
Μόνοι οι Παλαιολόγοι Μιχαήλ ο Η , Ιωάννης Η  καί Κωνσταντίνος ο ΙΑ , ο και μοιραίος Αυτοκράτορας, θέλησαν να θυσιάσουν την ακρίβεια της Πίστεως και να ενωθούν με τον παραχαράκτη του Χριστιανισμού Πάπα, για να σώσουν πολιτικά την Αυτοκρατορία! Βλέποντας με πνευματική μυωπία μόνο την κατάρρευση της Οικονομίας του Κράτους και του Στρατού και όχι την κατάρρευση του Ορθοδόξου ήθους του λαού της Αυτοκρατορίας, τα “έπαιξαν όλα για όλα”, αρκεί να σώσουν –όπως μάταια πίστευαν– το Βασίλειό τους! Με αυτό το εκκοσμικευμένο, κατ’ ουσίαν άθεο, σκεπτικό τους, προκάλεσαν ο μεν πρώτος, ο Μιχαήλ, την ενωτική Σύνοδο της Λυών το 1274, μόλις λίγα χρόνια μετά που ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη από τον Φράγκο Πάπα (1261)! , ο δεύτερος, ο Ιωάννης τη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, ο δε τρίτος, ο χειρότερος όλων, ο Κωνσταντίνος ΙΑ , το συλλείτουργο με τους Παπικούς επάνω στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας! Λησμόνησαν ότι ανέκαθεν, και προ της Πτώσεως των Πρωτοπλάστων, ο Εωσφόρος υπόσχεται, για να δελεάση και να παρασύρη, αλλ’ όμως ποτέ δεν πραγματοποιεί τα υπεσχημένα, αλλά οδηγεί αυτούς που τον εμπιστεύθηκαν από δυσ­τυχίες σε τραγωδία. Το ίδιο φέρθηκε η τότε Παπική Δύση και εγκατέλειψε την Αυτοκρατορία να καταρρεύση και να πέση στα χέρια των Τούρκων. Το ίδιο φέρεται και η σήμερα εντελώς, πλέον, άθεη, Δύση, αλλά εμείς εξακολουθούμε να μη “παίρνουμε είδηση”!

Ο Νεοοικουμενισμός

Ο Οικουμενισμός, όπως ήταν φυσικό έπαυσε κατά την Τουρκοκρατία, εφ’ όσον δεν υπήρχαν πολιτικοί άρχοντες να τον ανακινήσουν. “Αναστήθηκε” πάλι με τον πρώτο Μασώνο Πατριάρχη της Εκκλησιαστικής Ιστορίας(!), τον Ιωακείμ τον Γ , που πατριάρχευσε σε δύο περιόδους, 1878-1884 και 1901-1912, οπότε και απέθανε.
Το Μασωνικό σχέδιο της Παγκοσμιοποιήσεως σε Εκκλησία, Θρησκείες και Πολιτείες είχε πλέον αναλάβει να διεκπεραιώση το κέντρο της Μασωνίας, η Αμερική, η οποία, επειδή έχει ισχύ, παριστάνει ότι αντικαθιστά την εκπεσούσα Αυτοκρατορία μας, τροποποιήσασα την οικουμενιστική πολιτική ανάγκης των Αυτοκρατόρων της παρακμής (κακώς, κάκιστα, βεβαίως, έγινε και από αυτούς, όπως προεγράψαμε) σε πολιτική ανοικοδομήσεως του «Πύργου της Βαβέλ» και προετοιμασία της Μονοκρατορίας του Αντιχρίστου!
Είναι σημαντικό να προσέξουμε τα θέματα που έθεσε ως προτεραιότητά του ο Ιωακείμ ο Γ  στόν Ενθρονιστήριο λόγο του της β  πατριαρχείας του (τα οποία συστηματοποιήθηκαν και εστάλησαν με τις Εγκυκλίους του 1902 και του 1904 στους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών), για να διαπιστώσουμε ότι τα ίδια ακριβώς θέματα (εκτός του τελευταίου, το οποίο έχει ήδη επιτευχθεί με τους όρους και την πρακτική των Οικουμενιστών), απησχόλησαν κυρίως –μετά παρέλευση περίπου 100 ετών– και την Σύνοδο της Κρήτης!
Ποιά ήσαν αυτά; Στην Εγκύκλιο της 12ης Ιουνίου 1902 ο Πατριάρχης Ιωακείμ ζητεί να ερευνηθούν τα εξής θέματα:
α. Οι μελλοντικές σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τις δύο μεγάλες «αναδενδράδες» του Χριστιανισμού, τους Παπικούς και τους Προτεστάντες.
β. Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους Παλαιοκαθολικούς.
γ. Η ανάγκη διαμορφώσεως κοινής στάσεως στο ημερολογιακό ζήτημα.
Τα δυό πρώτα θέματα ήσαν και τα πλέον επίμαχα στην Σύνοδο της Κρήτης.
Η Μασωνική Οικουμενιστική πορεία συνεχίσθηκε με τον Μελέτιο Μεταξάκη, αυτόν τον επαίσχυντο κληρικό (ο οποίος, αν και ξεκίνησε ως Μητροπολίτης Αθηνών, κατεπρόδωσε την Εκκλησία της Ελλάδος, αφαιρώντας της την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, για να γίνη Πατριάρχης), για να περάση η σκυτάλη, μετά από λίγα χρόνια πνευματικής ηρεμίας, στον ολετήρα της πνευματικότητος του ιστορικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τον αιρετικόφρονα Αθηναγόραν(!), τον οποίον εγκατέστησε ο ίδιος ο Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν μεταφέροντάς τον με το Προεδρικό του αεροπλάνο στην Κωνσταντινούπολη! Τότε η Πόλις του Αγιωτάτου, Παμμεγίστου και Ισαποστόλου Κωνσταντίνου, εάλω και πνευματικά και από τότε μέχρι σήμερα διαδέχονται τον Θρόνο αυτόν της Ορθοδοξίας Πατριάρχαι απόλυτα ταυτισμένοι με αυτόν και όχι μόνο κατά πνεύμα και κατά πράξη συγγενείς του.

Πως ανεμένοντο αγαθά
από την Σύνοδον της Κρήτης;

Με ποιά δεδομένα, λοιπόν, ανέμεναν οι τιτλούχοι αντιοικουμενιστές αγαθά αποτελέσματα από την Σύνοδο της Κρήτης, όταν υπάρχει αυτή η προϊστορία, την οποία –εντελώς επιγραμματικά– μνημονεύσαμε;
Που παροικούσαν τόσα χρόνια και που παροικούν τώρα, ώστε να γράφουν σαν να μη γνωρίζουν το βρώμικο υπέδαφος της οικουμενιστικής τακτικής; Πότε στην ιστορία υπήρξαν οικουμενιστές άνθρωποι ήθους, για να υπάρξουν και σήμερα; Γιατί δεν αξιοποιήθηκε ο «νους» των γραπτών των προσφάτως κεκοιμημένων Πατέρων μας που αντιμετώπισαν τον Οικουμενισμό της “νέας κοπής” του Πατριάρχου Αθηναγόρου, ώστε να στοιχηθούμε όλοι μαζί στον αντιοικουμενιστικό αγώνα; Ποιοί είναι αυτοί και από που έλαβαν την εξουσία να ορίζουν τους ηγέτες του αντιοικουμενιστικού αγώνος, που τάχα όλοι πρέπει να ακολουθούμε, ασχέτως του αν όταν είμαστε εμείς στον αγώνα αυτόν, εκείνοι απουσίαζαν;
Κάποιοι μας είπαν, για να αντικρούσουν την αμετακίνητη θέση μας ότι ο Οικουμενισμός είναι αμιγώς πολιτικό εργαλείο, ότι η πολιτική πάντοτε επενέβαινε και επεμβαίνει στα εκκλησιαστικά πράγματα! Το λέγουν από αφέλεια η από σκοπιμότητα; Εάν το λέγουν από σκοπιμότητα, δεν χρειάζονται απάντηση. Εάν το λέγουν από αφέλεια, είναι καλό να μας ειπούν πότε η Εκκλησία μας, με την Αγία Γραφή η με την πολυποίκιλη Ιερά Παράδοσή Της μας είπε να επιμένουμε να ενώσουμε “σώνει και καλά” τους αιρετικούς με την Ορθοδοξία; Ποτέ! Αυτό το περί παγκοσμίου ενώσεως το λέγει μόνο η Πολιτεία. Άρα, ο Οικουμενισμός είναι πέρα για πέρα ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ! Λοιπόν, σε ένα καθαρώς πολιτικό σχεδιασμό μπορούμε να μιλούμε για συνηθισμένη πολιτική παρεμβολή στο έργο της Εκκλησίας η για συστράτευση των εκκλησιαστικών Προκαθημένων στην υλοποίηση ανόμου και αντιχρίστου πολιτικού σχεδιασμού;
Αλλά και όσοι εκ των Προκαθημένων δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί την ουσία του Οικουμενισμού και παγιδεύονται από το θρησκευτικοεκκλησιαστικό προσωπείο του, δεν έπρεπε να επαναστατήσουν κατά του Οικουμενισμού, γνωρίζοντες ότι η Εκκλησία μας προτρέπει: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»; Εμείς τι θέλουμε να παραστήσουμε; Αυτούς που ήλθαν να καταλύσουν τον Νόμο και τους Προφήτας και τον Πληρώσαντα αυτούς Ιησούν Χριστόν μας; Έγιναν κάποιοι Πατριάρχες και Προκαθήμενοι, για να καταργήσουν τον Άγιο Απόστολον Παύλον και να μας παραστήσουν τους νέους Μεσσίες της Ορθοδοξίας και της ανθρωπότητος; Δεν βλέπουν πως οι ηγέτες και οι άνθρωποι που αποδοκιμάζουν τον Χριστό, το Ευαγγέλιό Του και την Εκκλησία Του, τους επευφημούν , τους επικροτούν και τους συγχαίρουν; Γιατί άραγε; Γιατί επιχαίρουν ότι μέσω αυτών “παίζουν το παιχνίδι τους” και μέσα στην Εκκλησία, και έχουν καταντήσει την Εκκλησία του Χριστού ένα πνευματικό αχούρι, ένα επίγειο Οργανισμό που πασχίζει να πείθη τον λαό να συμβιβάζεται με τον αποχριστιανισμό της Πατρίδος μας, που προσ­παθεί να μειώση την παγκόσμια πείνα και να δώση άσυλο στους μετανάστες! Μάλιστα, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, κατά την περί Προσώπου Θεολογική συζήτηση εντός της Συνόδου, διέκοψε λέγοντας: «Αυτά είναι για τους φοιτητές! Εμείς πρέπει να ασχοληθούμε με το πρόβλημα της πείνας»!
«Τι χρείαν έχομε μαρτύρων», για να αποδείξουμε ότι αληθεύουμε και δεν συκοφαντούμε, όταν γράφουμε ότι κάποιοι από τους Ορθοδόξους ταγούς έχουν αλλάξει αντικείμενο Ποιμαντικής και πνευματικό προσανατολισμό, εξυπηρετούντες κατ’ επίφασιν ψευτοανθρωπιστικά, αλλά, κατ’ ουσίαν πολιτικά αντιχριστιανικά συμφέροντα, γι’ αυτό και τους τιμούν οι πολιτικοί άρχοντες;
Δεν έχουν ποτέ ακούσει οι Προκαθήμενοι τα λόγια του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Χριστού μας: «Ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει»; Δεν καταλαβαίνουν πως έγιναν ένα «με τον κόσμο και τα εν κόσμω» και γι’ αυτό τους επευφημούν και τους εγκωμιάζουν οι Άρχοντες του κόσμου τούτου; Δεν καταλαβαίνουν ότι ο Ορθόδοξος και ευσεβής λαός καταλαβαίνει και κρίνει και επικρίνει και αποδοκιμάζει και αποστρέφεται αυτού του είδους τους Ποιμένες; Δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτήν τους την τακτική, αργά η γρήγορα, θα «αφεθή ο Οίκος τους έρημος»;

Τελικά, διατί έγινεν η Σύνοδος της Κρήτης;

Όσοι δεν συμμερίζονται τις απόψεις μου για το πολιτικό σχεδιασμό που υπηρέτησε η Σύνοδος της Κρήτης, πρέπει να μας απαντήσουν, γιατί έγινε αυτή η πολυδάπανη Σύνοδος και, μάλιστα, σε περίοδο τέτοιας λιτότητος; Και, επί πλέον, γιατί έγινε, ενώ δύο Πατριαρχεία της Πενταρχίας απουσίασαν και δύο Αυτοκέφαλες Εκκλησίες; Αρκετές φορές απουσίασαν κάποιοι Προκαθήμενοι Εκκλησιών από Οικουμενικές η Πανορθοδόξους Συνόδους, πάντοτε, όμως, έστελναν αντιπροσώπους τους και, βεβαίως, σε καμμιά περίπτωση δεν απέσχε κάποια Εκκλησία από Σύνοδον λόγω σοβαρών ενστάσεών της κατά της συγκλήσεώς της. Και σ’ αυτόν τον βασικό τομέα η Σύνοδος της Κρήτης έχει τα πρωτεία!
Ποιά ήσαν τα θέματα και πόση η Θεολογική σοβαρότητά τους;

1. Το θέμα της Νηστείας ήταν ένα θέμα, το οποίο ετέθη με την ίδια βαρύτητα που θα είχε το θέμα: «Συζήτηση του θέματος ότι το αλάτι είναι πράγμα αλμυρό»! Μας είπαν αυτό που γνωρίζαμε. Δεν μας είπαν, όμως, τίποτε για τις παραβάσεις, για τον χλευασμό η και για την κατάργηση της Νηστείας, που εφαρμόζουν στην πράξη κάποιοι Κληρικοί, μικρόσχημοι η μεγαλόσχημοι και διδάσκουν αυτόν τον χλευασμό και στους ιερείς τους!
2. Το θέμα των κωλυμάτων του γάμου και ιδίως των μικτών γάμων (Ορθοδόξου και ετεροδόξου) ετέθη απλώς ως ένα φαινόμενο που έχει επικρατήσει, οπότε καλείται η Εκκλησία να συγκατατεθή. Το ίδιο πρέπει να εισηγηθή η Σύνοδος αυτή και στους ανά την Οικουμένη ιατρικούς Συλλόγους: Όπου υπάρχει γενικευμένη επιδημία, να συγκατατίθενται οι γιατροί και να την θεωρούν κατάσταση υγείας! Καμμιά αναφορά της Συνόδου στο Μυστήριο του γάμου ως συμπορεύσεως για την ολοκλήρωση της προσωπικότητος του ζεύγους, οπότε αυτή η συμπόρευση εκ των πραγμάτων αποκλείεται λόγω της ετεροδοξίας. Πως θα πετύχης το ίδιο αποτέλεσμα με δύο εκ διαμέτρου αντίθετες μεθόδους;
3. Το θέμα της Αυτοδιοικήσεως των κατά τόπους Εκκλησιών. Ετέθη κακώς ως θέμα Αυτονόμου και Αυτοκεφαλίας. Αυτοκέφαλη δεν είναι η Εκκλησία, καμμιά Εκκλησία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία και κατ’ επέκτασιν κάθε Τοπική Εκκλησία έχει Κεφαλή τον Χριστό και όχι τον Προκαθήμενόν Της. Ούτε Αυτόνομη είναι κάθε Ορθόδοξη Εκκλησία. Έχει Νόμους Της τους Ιερούς Κανόνες. Συνεπώς πρόκειται μόνο για το Αυτοδιοίκητον των κατά Τόπους Εκκλησιών. Αυτό έχει χορηγηθεί άπαξ δια παντός μέσω των Ιερών Κανόνων, οπότε, οσάκις μεταβάλλονται οι Πολιτειακές συνθήκες, αυτοδικαίως συμμεταβάλλονται και οι Εκκλησιαστικές Διοικήσεις. Σε κάθε Κράτος η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει αυτοδικαίως το Αυτοδιοίκητόν Της και τον εν αυτή Πρώτον, γι’ αυτό άλλωστε αποκαλούνται, και από την Σύνοδο της Κρήτης απεκλήθησαν Προκαθήμενοι! Άλλο πράγμα είναι η σειρά των Πατριαρχείων και των Αυτοδιοικήτων Αρχιεπισκοπών, τα οποία έχουν θεσπισθεί και ακολουθούν την ορισθείσα τάξη και άλλο είναι η χορήγηση του Αυτοδιοικήτου, η οποία δεν δίδεται από κάποιο Πατριαρχείο η Πανορθόδοξη Σύνοδο, αλλά αυτοδικαίως, όπως προείπαμε, από τους Ι. Κανόνας.

Το παράδοξο είναι ότι στην Σύνοδο της Κρήτης ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος απεκλήθη Προκαθήμενος, ενώ δεν αναγνωρίζεται από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ως «Πρώτος» εν Ελλάδι, αλλά αποδίδεται  ο  τι­τλος του Πρώτου της εν Ελλάδι Εκκλησίας στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως! Άλλο, λοιπόν, «Πρώτος» και άλλο «Προκαθήμενος»; Που υπάρχει αυτή η διάκριση στους Ι. Κανόνες; Αλλά, ποιός αντέχει αυτή τη λογική, ώστε να συζητήση το θέμα αυτό και Θεολογικά, στα πλαίσια του Κανονικού Δικαίου;

4. Το θέμα της Διασποράς λύεται με την Θεολογική Αρχή του Αυτοδιοικήτου. Σε κάθε Κράτος η Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να είναι Αυτοδιοίκητη. Να εκλέγεται και ο Πρώτος Της και οι Επίσκοποί Της από την Τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι να διορίζονται από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και να παύονται κατά την αναιτιολόγητη κρίση Του, άνευ δίκης και απολογίας, σαν τους τελευταίους ιδιωτικούς υπαλλήλους!
5. Το θέμα των σχέσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τις υπόλοιπες αιρετικές Ομάδες, που αποσχίσθηκαν αρχικά από την αδιαίρετη Ορθόδοξη Εκκλησία μας και, εν συνεχεία, η μια από την άλλη, έχει λυθεί άπαξ δια παντός και από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Μνημονεύσαμε ήδη τα λόγια του αγίου Αποστόλου Παύλου «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού». Εμείς γιατί δεν παραιτούμεθα; Είμαστε πιο άγιοι από τον Απόστολον Παύλον; Είδαμε πόσες προσπάθειες έκαμε η Εκκλησία μας, για να επαναφέρη τους αιρετικούς στην Πίστη του Χριστού μας και δεν το επέτυχε. Τι επιδιώκουμε; Εφ’ όσον ο Πάπας πιστεύει ότι είναι Αλάθητος, πως εμείς πιστεύουμε ότι θα έλθη η ώρα να παραδεχθή ότι πλανήθηκε η πάλαι Εκκλησία της Ρώμης;

Το σημαντικότερο δε, το οποίο καταγγέλλει ο Σέρβος Μητροπολίτης Μπάτσκας κ. Ειρηναίος είναι ότι στη Σύνοδο της Κρήτης δεν έγινε ούτε μια φορά αναφορά στον Παπισμό, όταν συζητήθηκε ο χαρακτηρισμός των Ετεροδόξων ως Εκκλησιών αλλά μόνο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών(!), το ίδιο δε απετυπώθη και στο τελικό κείμενο, οπότε καθίσταται σαφές ότι η μοναδική επιδίωξη των Πατριαρχικών ήταν να αποχαρακτηρισθούν από αιρετικοί, και να θεωρηθούν ως Εκκλησίες, όχι μόνο οι Παπικοί, αλλά και όλες οι άλλες χριστεπώνυμες αντίχριστες παραφυάδες!
Άραγε, δεν μπορούν να κάνουν αυτούς τους συλλογισμούς κάποιοι υπεύθυνοι, η κοροϊδεύουν τους ανθρώπους, κοιμίζοντάς τους με τα περί Θεολογικών Διαλόγων, για να πρα­γματοποιούν υπογείως τα ύπουλα σχέδιά τους;

Κάποια τελευταία ερωτήματα:

Άφησα τελευταία κάποια ερωτήματα:

Ο Σεβαστός και αγαπητός μου Μητροπολίτης Ναυπάκτου μας θύμισε τα λόγια του μακαριστού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, περί των Επισκόπων που ελάμβαναν μέρος στις Οικουμενικές Συνόδους ότι ήσαν στο στάδιο του φωτισμού και της θεώσεως! Άραγε, είναι δυνατόν να υπήρχε αυτή η προϋπόθεση στην Σύνοδο της Κρήτης, ενώ απουσίαζε από αυτήν και η απλή λογική;
Ποιά λογική, φέρ’ ειπείν, υπάρχει όταν στη Σύνοδο αυτήν δεν ψηφίζουν όλοι οι Επίσκοποι, πλην των Προκαθημένων, ενώ όλοι υπογράφουν; Πως είναι δυνατόν να υπογράφης, αλλά να μην ψηφίζης; Τι νόημα έχει η υπογραφή σου, όταν δεν προσμετράται στο αποτέλεσμα του Επισήμου Κειμένου της Συνόδου; Και ποιό είναι, τελικά, το ηρωϊκό στοιχείο όσων δεν υπέγραψαν; Αβίαστα προκύπτει ότι και όσοι δεν υπέγραψαν, ουδέν εποίησαν! Άλλος, Μητροπολίτης της Σερβίας, έγραψε ότι μεταξύ των λόγων που δεν υπέγραψε για τις σχέσεις Ορθοδοξίας με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο ήταν και το ότι είχε μεν σαν Επίσκοπoς το δικαίωμα να μιλήση στη Σύνοδο, αλλά εστερείτο του δικαιώματος να ψηφίση! Αυτό το πληροφορήθηκε προ η κατά τη διάρκεια της Συνόδου; Εάν δεν το είχε πληροφορηθή πριν, ήταν ανέτοιμος να μετάσχη σε μια Σύνοδο, όπως την “φανταζόταν” η Εκκλησία του, παρά τις επιφυλάξεις Της. Εάν το είχε μάθει προ της Συνόδου, τότε γιατί προσήλθε;
Το άλλο παράλογο ήταν το συνεχές αίτημα αναγνωρίσεως των Συνόδων του Μ. Φωτίου και του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά ως Οικουμενικών, από την πηγή του Οικουμενισμού, δηλαδή, από τους διοργανωτάς της Συνόδου της Κρήτης! Επ’ αυτού έχω προσυνοδικώς γράψει αρκετά. Επαναλαμβάνω μόνο ένα ερώτημα: Αγνοούν οι επιμείναντες στο αίτημα αυτό ότι η Ιερά Παράδοσις είναι Ισόκυρη της Αγίας Γραφής; Εφ’ όσον η Οικουμενική Ορθόδοξος Εκκλησία υψώνει την Διδασκαλία του Μ. Φωτίου και του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, και την Β  Κυριακή των Νηστειών υψώνει πάλι την διδασκαλία και το Πρόσωπο του Αγίου Παλαμά, τι περισσότερο θα τους προσέθετε μια Συνοδική αναγνώριση και, μάλιστα, από μια τόσο προβληματική σε όλο το είναι της Σύνοδο; Το μόνο που “κατάφεραν” με την επιμονή τους ήταν να δώσουν την ευκαιρία στον αγαπητό συνάδελφό μου στην Εκκλησιαστική Εκπαίδευση κ. Άρη Πανώτη να ισχυρισθή –εντελώς αβάσιμα και αθεολόγητα, βεβαίως– ότι «η Σύνοδος της Κρήτης καλώς δεν αναγνώρισε τις Συνόδους αυτές, καθ’ ότι δεν τις έχει αποδεχθεί η Εκκλησία»!

Τέλος λόγου

Μετά από αυτά που –πολύ περιληπτικά– αναπτύξαμε, διαπιστώνουμε αβίαστα, πως το Πατριαρχείο της Ρωσίας, τελικά, είτε προφάσει είτε αληθεία, έσωσε το κύρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας με την αποχή του από αυτήν την Συν­οδο. Έτσι, της απέκλεισε και τον χαρακτηρισμό της ως Παν­ορθοδόξου, δεδομένου ότι οι χαρακτηρισμοί «Μεγάλη» και «Αγία» ήσαν και προσυνοδικώς αποκλεισμένοι, για τους λόγους που έχουμε εκθέσει σε άλλα άρθρα μας αλλά και στο παρόν. Οπότε, γνώμη μας είναι να επαναλάβουμε προς πάσαν κατεύθυνσιν: «Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία, μηδέ δειλιάτω». Δεν έχει απολύτως κανένα πρακτικό αποτέλεσμα η παρούσα Σύνοδος, ούτε καμμιά Τοπική Εκκλησία η Πατριαρχείο μπορεί να επιβάλη στους Κληρικούς αλλά και στους λαϊκούς τις αποφάσεις της. Κάλλιστα μπορεί να θεωρηθή ως μηδέποτε γενομένη. Οποιαδήποτε αντίσταση και σοβαρή πολεμική εναντίον της, θα της προσδώση σημασία που δεν έχει, και που δεν πρέπει να προσλάβη.
Ο Ορθόδοξος και με Οικουμενική αποδοχή ορισμός της Αληθείας της Πίστεως, από τον άγιο Βικέντιο Λειρίνης, «ο,τι πάντοτε, ο,τι πανταχού και υπό πάντων επιστεύθη», που αποτελεί την σφραγίδα της γνησιότητος κάθε Θεολογικής διατυπώσεως και Συνοδικής Αποφάσεως και υποχρεώνει κάθε πιστόν να την δεχθή, απορρίπτει παντελώς και σε όλα τα επίπεδα την Σύνοδο της Κρήτης, την προεργασία της, την σύνθεσή της, τα θέματά της και, κυρίως, τις αποφάσεις της! Η Σύνοδος της Κρήτης απέθανε και ετάφη!
Ας μείνη ενταφιασμένη. Ας θεωρηθεί ως μη γενομένη και ας λάβουν τέλος τα κατ’ αυτήν!

Δημοσιεύθηκε στον "Ορθόδοξο Τύπο" 

Διδακτική ιστορία: Ο φύλακας Άγγελός σου έχει πάει στην Εκκλησία

Ένα υπέροχο και συνάμα σημαντικότατο άρθρο που πραγματικά πρέπει να διαβαστεί από όλους (ειδικά αυτούς που θέλουν να παραχωρήσουν Ορθόδοξους Ναούς σε αιρετικούς!). Για όποιον δεν έχει χρόνο, σταχυολογούμε τα παρακάτω απόσπασματα:

«Πέρα από τον προσωπικό φύλακα άγγελο, κάθε ναός επίσης έχει τον άγγελό του, όσο τελούνται ορθόδοξες λειτουργίες εκεί. Αν γίνει ‘κατάληψη’ του ναού από αιρετικούς ο άγγελος αποχωρεί.

Σε μια επιστολή του προς τους χριστιανούς της Νικοπόλεως, ο Μ. Βασίλειος έγραφε:

«Σας λυπεί ότι εκδιωχθήκατε από τους τοίχους των ναών; Όμως θα εκκλησιάζεστε τώρα κάτω από την σκέπη του Θεού του ουρανού, και ο φύλακας Άγγελος της Εκκλησίας έφυγε κι αυτός μαζί σας. Επομένως σε κενούς οίκους συναθροίζονται καθημερινά εκείνοι, προετοιμάζοντας μεγάλο κρίμα για τον εαυτό τους εξ αιτίας της διασποράς του λαού».

Κάποιοι ορθόδοξοι ρώτησαν τον άγιο Θεόδωρο Στουδίτη αν μπορούν να μπαίνουν για να προσευχηθούν σε ναούς που έχουν καταλάβει οι αιρετικοί. Ο άγιος, αφού μνημόνευσε τα λόγια του Μ. Βασιλείου που αναφέραμε πιο πάνω, απάντησε αποκλείοντας τέτοιο ενδεχόμενο και πρόσθεσε ότι οι ναοί αυτοί έχουν ερημωθεί. Από τότε, λέει, που μπήκε η αίρεση έφυγε (‘πέταξε’ λέει επί λέξει) ο άγγελος και έγινε κοινό σπίτι ο ναός.» 

 

Ολόκληρο το άρθρο:

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία στον Βίο του στάρετς Ναζάριου. Ταξίδευε κάποτε ο στάρετς με τον μαθητή του και τη μικρή άμαξα που την έσερνε το άλογό τους και έφτασαν ένα Σάββατο σε κάποιο χωριό, όπου έπρεπε να καταλύσουν γιατί ήταν ήδη αργά. Ζήτησαν να φιλοξενηθούν από τον ιερέα του χωριού. 

Ο ιερέας υποδέχτηκε τους ταξιδιώτες με χαρά και αφού συζήτησε με τον π. Ναζάριο τον εκτίμησε πάρα πολύ. Όταν έφτασε η ώρα που αρχίζει η ολονύκτια αγρυπνία της Κυριακής, ο π. Ναζάριος παρατήρησε ότι ο ιερέας δεν προετοιμαζόταν να κάνει την αγρυπνία και τον ρώτησε: 

-Παππούλη, την Κυριακή το πρωΐ θα διαβάσεις την ακολουθία της αγρυπνίας;

Ο ιερέας απάντησε ότι λειτουργούσε πολύ σπάνια και ότι δεν είχε σκοπό να λειτουργήσει την άλλη μέρα. 

-Κανένας απ’ τους ενορίτες μου δεν έρχεται στην εκκλησία τις γιορτές. Συγκεντρώνονται στην αυλή της εκκλησίας μόνο όταν είναι για να διασκεδάσουν. Ούτε μια ματιά δε ρίχνουν μέσα στην εκκλησία. Η εκκλησία είναι πάντα άδεια. Η διάθεσή τους προς την εκκλησία έχει ψυχρανθεί τόσο πολύ που παρέσυραν κι εμένα κι έχω γίνει οκνηρός με τη σκέψη: αφού δεν έρχονται στην εκκλησία, για ποιόν να κάνω τη λειτουργία; 

Ο π. Ναζάριος παρατήρησε στον ιερέα ότι αυτό ήταν μεγάλο λάθος και μια απάτη του εχθρού της σωτηρίας μας. Και συνέχισε: 

-Αν οι ενορίτες σου δεν εκπληρώνουν τη σπουδαιότερη υποχρέωσή τους, εσύ, που είσαι ο εφημέριος, οφείλεις να εκπληρώνεις τις υποχρεώσεις σου ανελλιπώς. Η εκκλησία του Θεού δεν πρέπει ποτέ να μένει άδεια. Από τότε που η εκκλησία εγκαινιάστηκε, μέσα στο θυσιαστήριο του Κυρίου υπάρχει ένας φύλακας άγγελος. Ακόμα κι αν οι ενορίτες σου δεν έρχονται στις λειτουργίες που κάνεις, η εκκλησία θα είναι πάντα γεμάτη απ’ τους αγγέλους –φύλακες των ψυχών τους. 

Γιατί σε κάθε θεία λειτουργία οι άγγελοι του Θεού, με τη φλογερή αγάπη τους προς το Θεό, είναι οι πρώτοι που συνεορτάζουν και συμμετέχουν με ύμνους ευχαριστίας. Εκείνοι θα γεμίζουν την εκκλησία σου όταν θα λειτουργείς. Αν εσύ ο ίδιος εκπληρώνεις με ζήλο τις υποχρεώσεις σου για τη σωτηρία της ψυχής σου κι αν προσεύχεσαι για το ποίμνιό σου, ώστε ο Κύριος να θερμάνει τις καρδιές τους να μετανοήσουν και να προσεύχονται, τότε ο Κύριος, χάρη των προσευχών σου, θα προστάξει τους φύλακες αγγέλους του να πλησιάσουν τις ψυχές τους, να τους διεγείρουν σε προσευχή και να τους ενσταλάζουν ζήλο για τη θεία λειτουργία που κάνεις στην εκκλησία, εκεί που προσφέρεις γι’ αυτούς τη θυσία του ελέους μπροστά στον Κύριο κατά τη θεία ευχαριστία. 

Βαθύτατα συγκινημένος από τα συνετά λόγια του π. Ναζάριου, ο ιερέας απάντησε:

-Γέροντα, βοήθησέ με και καθοδήγησέ με. Θα προσπαθήσω να κάνω ό, τι με συμβουλέψεις. 

Ο π. Ναζάριος απάντησε: 

-Πολύ καλά. Ας πάμε τώρα στο ναό του Θεού. Δώσε εντολή να χτυπήσουν την καμπάνα και στον αναγνώστη να ετοιμαστεί για την ολονύκτια αγρυπνία. 

Η καμπάνα χτύπησε για την αγρυπνία και η ακολουθία άρχισε. Πραγματικά, στην αρχή δεν ήταν κανένας στην εκκλησία. Λίγο αργότερα μαζεύτηκαν περίπου δέκα ηλικιωμένοι άντρες και γυναίκες. Ο π. Ναζάριος διάβασε τον εξάψαλμο και ο μαθητής του π. Ιλαρίων τα καθίσματα. Μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου το τοποθέτησαν στη μέση της εκκλησίας και ο π. Ναζάριος με τον π. Ιλαρίωνα πήγαν να το προσκυνήσουν και να το ασπαστούν. 

Δεν έκαναν το ίδιο όμως και οι άλλοι εκκλησιαζόμενοι, γιατί δεν ήξεραν. Ο Γέροντας τους πλησίασε και τους εξήγησε για τον αγιασμό που παίρνει κανείς αυτή τη στιγμή με την προσκύνηση του Αγίου Ευαγγελίου. Και οι ηλικιωμένοι άνθρωποι πλησίασαν, ασπάστηκαν το Ευαγγέλιο και ευχαρίστησαν το Γέροντα. 

Ο π. Ναζάριος μίλησε μαζί τους και τους συμβούλεψε να πουν και στους άλλους που έμειναν στα σπίτια τους και στους γείτονές τους πόσο ωφέλιμο ψυχικά είναι να συμμετέχουν στη θεία λειτουργία και να αγιάζονται με την προσκύνηση και τον ασπασμό του ιερού ευαγγελίου και των αγίων εικόνων της εκκλησίας. 

Ο ναός είναι το δεύτερο, το ουράνιο σπίτι μας –ουσιαστικά το πρώτο σπίτι μας, μιας και το επίγειο θα φθαρεί και θα μας πει γρήγορα αντίο∙ αν δεν του πούμε πρώτοι εμείς αντίο… 

Δεν προσφέρουμε τώρα πλέον θυσίες υλικές, όπως το παλαιό Ισραήλ: αρνιά και τράγους και βόδια και άλλα τετράποδα ή δίποδα. Εκεί είχαν τα πρωτεία οι πλούσιοι, καθώς λέει ο Μ. Βασίλειος. Προσφέρουμε ένα κομμάτι από μας, τη θυσία της καρδιάς, τη δοξολογία, την αίνεση («θυσίαν αινέσεως») η οποία, κατά τον ίδιο άγιο, είναι «μυρίων ολοκαυτωμάτων προτιμότερη». 

Δύο σημαντικά συμπεράσματα βγαίνουν από την ιστορία με τον αββά Ναζάριο:

–Οι φύλακες άγγελοι των χριστιανών δεν είναι αναγκαστικά πάντοτε μαζί μας! Φεύγουν από κοντά μας όταν στο ναό τελείται μια ακολουθία, από την οποία αδικαιολόγητα λείπουμε. Ίσως απ’ αυτό κάνει να υποθέσουμε ότι οι φύλακες άγγελοι του απόντος ποιμνίου του ήταν αυτοί που απάντησαν ‘και τω πνεύματί σου’ όταν στο ναό κατά την εκφώνηση ήταν παρών μόνο ο άγιος Σπυρίδων και ο νεωκόρος. 

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής επιβεβαιώνει τα λόγια του αββά Ναζάριου, λέγοντας: 

«Κάθε Χριστιανός πρέπει να περνάει τον καιρό του μέσα στην αγία Εκκλησία του Θεού και να μη λείπει ποτέ από την αγία σύναξη που γίνεται μέσα σ’ αυτή. Γιατί σ’ αυτή μέσα παραμένουν άγιοι άγγελοι, που γράφουν όσους κάθε φορά μπαίνουν, τους παρουσιάζουν στο Θεό και μεσιτεύουν γι’ αυτούς». 

Πέρα από τον προσωπικό φύλακα άγγελο, κάθε ναός επίσης έχει τον άγγελό του, όσο τελούνται ορθόδοξες λειτουργίες εκεί. Αν γίνει ‘κατάληψη’ του ναού από αιρετικούς ο άγγελος αποχωρεί. Στη Νικόπολη κάποτε (που αποτελούσε μητρόπολη της Μικράς Αρμενίας) ο ορθόδοξος επίσκοπός της είχε δεχτεί την πίστη των αρειανών και έγινε όργανο των αιρετικών, με αντάλλαγμα λίγη πρόσκαιρη ανθρώπινη δόξα. Οι χριστιανοί έπαψαν να πηγαίνουν στους ναούς όπου συνήθιζαν να εκκλησιάζονται, όπου συνέχιζε να μνημονεύεται ο πρώην επίσκοπός τους∙ οι ναοί είχαν πλέον καταληφθεί από τους αιρετικούς. Πηγαίναν στο ύπαιθρο ή σε σπίτια να κάνουν τις ακολουθίες τους. 

Σε μια επιστολή του προς τους χριστιανούς της Νικοπόλεως, ο Μ. Βασίλειος έγραφε: 

«Σας λυπεί ότι εκδιωχθήκατε από τους τοίχους των ναών; Όμως θα εκκλησιάζεστε τώρα κάτω από την σκέπη του Θεού του ουρανού, και ο φύλακας Άγγελος της Εκκλησίας έφυγε κι αυτός μαζί σας. Επομένως σε κενούς οίκους συναθροίζονται καθημερινά εκείνοι, προετοιμάζοντας μεγάλο κρίμα για τον εαυτό τους εξ αιτίας της διασποράς του λαού». 

Με τον άγιο Χρυσόστομο παρόμοια. Όταν είχε καταδικαστεί ο άγιος από τη σύνοδο στη Δρυ ζήτησε από τον λαό που παρευρίσκονταν στο ναό να προσευχηθούν λίγο πριν αναχωρήσει για την εξορία:

«Ελάτε, είπε, κι αφού προσευχηθούμε ας συνταχθούμε με τον άγγελο της Εκκλησίας». 

Να συνταχθούμε με τον άγγελο της εκκλησίας. Ο άγγελος του ναού δεν μένει απαραίτητα και δια παντός στο γνώριμο περιβάλλον, εκεί που συνηθίσαμε που μεγαλώσαμε, αποκτήσαμε φίλους και γνωριμίες, εκεί που ζήσαμε και γνωρίσαμε τον Χριστό. Ο άγιος Χρυσόστομος μας βεβαιώνει με τη γνωστή του σαφήνεια, ότι παίρνει τα ‘πράγματά’ του κι ο άγγελος και φεύγει κι αυτός μαζί μας όταν οι εκκλησιαστικές προδιαγραφές αλλοιώνονται. 

Καθώς κι ο βιογράφος του Παλλάδιος στη συνέχεια αναφέρει: 

«Συνεξήλθε μαζί του [με τον άγιο] και ο άγγελος της εκκλησίας, επειδή δεν υπέφερε την ερημία της, για την οποία είχαν εργαστεί οι αρχές και εξουσίες των πονηρών πνευμάτων, οι οποίες κατάντησαν την εκκλησία αμαρτωλό θέατρο». 

Κάποιοι ορθόδοξοι ρώτησαν τον άγιο Θεόδωρο Στουδίτη αν μπορούν να μπαίνουν για να προσευχηθούν σε ναούς που έχουν καταλάβει οι αιρετικοί. Ο άγιος, αφού μνημόνευσε τα λόγια του Μ. Βασιλείου που αναφέραμε πιο πάνω, απάντησε αποκλείοντας τέτοιο ενδεχόμενο και πρόσθεσε ότι οι ναοί αυτοί έχουν ερημωθεί. Από τότε, λέει, που μπήκε η αίρεση έφυγε (‘πέταξε’ λέει επί λέξει) ο άγγελος και έγινε κοινό σπίτι ο ναός. 

Πηγή: Περιοδικό Κιβωτός. Τεύχος 25.

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/2014/10/blog-post_7.html#ixzz4GgIta25O

Οι αιρετικοί δεν αποτελούν Εκκλησίαν (ένα πολύ σημαντικό άρθρό!)

«Βλέπετε μη τις υμάς πλανήση. πολλοί γαρ ελεύσονται επί τω ονόματί μου λέγοντες, εγώ ειμι ο Χριστός, και πολλούς πλανήσουσι… και πολλοί ψευδοπροφήται εγερθήσονται και πλανήσουσι πολλούς» (Ματθ. κδ 4, 5 και 11). Δηλαδή: Προσέχετε μήπως τυχόν σας πλανήση κανείς. Διότι πολλοί θα έλθουν με το δικό μου όνομα και θα λέγουν· εγώ είμαι ο Χριστός και θα παρασύρουν πολλούς στο δρόμο της πλάνης. Ακόμη πολλοί ψευδοπροφήτες θα εμφανισθούν και θα πλανήσουν πολλούς.
«Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τιτ. Δ, 10) τον αιρετικό άνθρωπο μετά από την πρώτη και δεύτερη συμβουλή, παράτησέ τον. Και συνεχίζει ο Απόστολος: Διότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν διαστραφή και αμαρτάνουν και ελέγχονται από την συνείδησή τους.
Έχουν κάνει μεγάλη ζημιά στο ποίμνιο της Εκκλησίας. Είναι «λύκοι βαρείς». Λέγουν συνεχώς ψέμματα. Είναι ψευδομάρτυρες. Είναι επίορκοι.
Το 325 μ.Χ. όταν η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος κατεδίκασε τον αιρετικό Άρειο αυτός προσποιήθηκε ότι απέπτυσε τις αιρετικές διδασκαλίες του και ότι είναι Ορθόδοξος και μάλιστα ζητούσε να γίνει δεκτός στην Εκκλησία. Πράγματι παρουσιάσθηκε στον Αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνο και του είπε ότι θέλει να επιστρέψη στην Εκκλησία.
Ο Μ. Κωνσταντίνος τον ρώτησε: «Ορκίζεσαι ενώπιον του Θεού, ότι απέπτυσες κάθε βλασφημία κατά του Κυρίου ημών;». Ο Άρειος δέχθηκε τον όρκο και είπε στον Αυτοκράτορα ότι απέπτυσε τις δοξασίες του και ότι τώρα είναι Ορθόδοξος. Τότε του λέγει ο Μ. Κωνσταντίνος:
«Ει η πίστις σου ασεβής εστιν, ο Θεός τιμωρήσει τον επίορκον».
Τότε ο Μ. Κωνσταντίνος κάλεσε τον γέροντα Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Αλέξανδρο και τον διέταξε να δεχθή τον Άρειο να συλλειτουργήσουν. Αυτό στενοχώρησε βαθύτατα τον Αρχιεπίσκοπο. Προσευχήθηκε όλη την νύκτα με δάκρυα, διότι γνώριζε ότι εψεύδετο ο Άρειος. Όμως η θεία Δίκη έκαμε το έργον της. Όταν ο Άρειος πήγαινε να συλλειτουργήση, περνώντας από τα δημόσια αποχωρητήρια πέθανε μέσα σε φρικτούς πόνους. Διότι έρρευσαν μαζί και τα σωθικά του. Γι’ αυτό μέχρι σήμερα λέγουν την κατάρα: «Να ρέψης σαν τον Άρειο». Τέτοιο φρικτό βάσανο δοκίμασε ο επίορκος.

• Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στο βιβλίο του «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός» τονίζει: «Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, διατυπωθείσα υπό των αγίων Αποστόλων, υπό των αγίων Πατέρων, υπό των αγίων Συνόδων, περί των αιρετικών είναι η εξής: αι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε δύνανται να είναι Εκκλησία. Δια τούτο δεν δύνανται αύται να έχουν άγια Μυστήρια».

«Ένεκα τούτου, συμφώνως προς το φρόνημα της Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και συμφώνως προς ολόκληρον την ορθόδοξον Παράδοσιν, η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν παραδέχεται την ύπαρξιν άλλων μυστηρίων έξω απ᾽αυτήν, ούτε θεωρεί αυτά ως μυστήρια, έως ότου προσέλθη τις δια της μετανοίας εκ της αιρετικής “εκκλησίας”, δηλαδή ψευδοεκκλησίας, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν του Χριστού. Μέχρις  ότου δε μένει τις έξω από την Εκκλησίαν, μη ηνωμένος μετ᾽αυτής δια της μετανοίας, μέχρι τότε είναι ούτος δια την Εκκλησίαν αιρετικός και αναποφεύκτως ευρίσκεται εκτός της σωτηριώδους Κοινωνίας =Communio. Διότι “τις μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί  προς σκότος” (Β´ Κορ. στ. 14)».

• Κάποτε έστειλε ένα υποτακτικό του ο Μέγας Παΐσιος για δουλειά στην πόλη. Στο δρόμο ο υποτακτικός βρήκε ένα Εβραίο. Αυτός βλέποντας ότι ο μοναχός είναι απλοϊκός του λέγει: «Αγαπητέ μου, πιστεύεις σ᾽ ένα απλό, σταυρωμένο άνθρωπο, ενώ Αυτός δεν ήταν καθόλου ο αναμενόμενος Μεσσίας; Κάποιος άλλος πρόκειται να έρθη, όχι Αυτός. Δεν γεννήθηκε ακόμη, τον περιμένουμε». Και ο υποτακτικός είπε: «Ίσως αυτά που λες, να είναι σωστά».

Όταν επέστρεψε στην έρημο, ο όσιος Παΐσιος δεν του έλεγε κουβέντα. Τελικά, μετά από πολλές παρακλήσεις του υποτακτικού, ο άγιος του είπε:
«Ποιός είσαι συ; Δεν σε ξέρω. Ο υποτακτικός μου ήταν Χριστιανός και είχε επάνω του τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, αλλ᾽εσύ  δεν είσαι έτσι. Αν είσαι πραγματικά  ο υποτακτικός μου, τότε η χάρη του βαπτίσματος σ᾽ έχει εγκαταλείψει και η εικόνα του Χριστιανού έχει α­φαιρεθή».
Ο υποτακτι­κος διηγήθηκε με δάκρυα τη συζήτησή του με τον Εβραίο, κι ο άγιος απάντησε:
«Δυστυχισμένε! Τι μπορεί να ήταν χειρότερο και πιο ανόητο από τέτοια λόγια, με τα οποία απαρνήθηκες το Χριστό και το θείο Του Βάπτισμα; Τώρα πήγαινε και θρήνησε για τον εαυτό σου όπως θέλεις, γιατί δεν έχεις θέση μαζί μου. Το όνομά σου γράφτηκε μ᾽εκείνους που έχουν αρνηθή το Χριστό, και μαζί μ᾽ αυτούς θα κριθής και θα βασανιστής».

Πηγή: Εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος"